MULTUM, Beaucoup, souvent, longtemps. Syn. Valde, sane, non parum, sane quam; nescio, quid. )( Parum. Usus: Res diu multumque agitata. Multum ad salutem alicujus conferre.

MULTUS, a, um, Nombreux, en grand nombre. Syn. Multiplex, frequens, non pauci. Adv. Ita, ut, non ita, non parum, quam minime, nimis, fortasse, valde, minus. Phras. 1. Multi affuere, ils vinrent en grand nombre. Frequentes, conferti aderant; magnus numerus erat eorum, qui præsentes interfuere; multitudo hominum forum inundaverat, impleverat. 2. Multa et varia erant consilia, les avis étaient nombreux et différents. Mille indies nova consilia; sexcenta erant de re consilia. Longum sit explicare quot in sententias abierint senatores; plura, quam pro numero senatorum, erant consilia; quot capita, tot erant sententiæ; plura pene consilia, quam capita numerabantur. Usus: 1. Multæ et magnæ res. 2. Præclarus, grand, illustre. Tuum nomen multum est in his locis. 3. Prolixus, longus, nimius, long, diffus. Multus est in laudando. Multus sermo, ad multum diem extractus. Ne in re tenui multus ac insolens sim, pour n’être pas trop long.

MŪLUS, i, m. Mulet. Usus; Mulus clitellarius. Mutuum muli scabunt (Prov.), ce sont deux mulets qui se grattent, en parl. de deux personnes qui se louent mutuellement.

MUNDĀNUS, a, um, Du monde, de l’univers. Syn. Mundi civis et incola. Phras. 1. (Res mundanæ, Vulg.), choses de la terre. Res caducæ, perituræ, fugaces, profanæ, inanes, infimæ, mortales, humanæ, fluxæ res et fragiles. 2. (Homo mundanus, Vulg.), mondain. Homo rerum fluxarum blandimentis implicitus; humanæ vitæ deliciis ac commodis impense deditus; illecebris vanarum oblectationum captus, et irretitus; qui res fugaces et caducas ardenti studio persequitur; omnibus humanæ vitæ voluptatibus obsequitur. Usus: Socrates rogatus, cujas esset? mundanum se dixit, nempe mundi civem et incolam. Cf. [Mundus].

MUNDĬTĬA, æ, f. Propreté. Syn. Elegantia, lautitia. Epith. Non odiosa. Usus: Adhibenda est munditia, non odiosa, nec exquisita nimis, il faut avoir une propreté, une élégance qui ne dégénère pas en insupportable recherche.

1. MUNDUS, a, um, Propre, élégant. Syn. Elegans, lautus. )( Sordidus. Usus: Vir mundus et elegans.

2. MUNDUS, i, m. Monde, univers. Syn. Orbis terrarum, orbis universus, rerum universitas; pulcherrimum naturæ regnum; orbis theatrum; universitas rerum, qua omnia continentur; natura universa; mundi moles; civitas communis mortalium atque immortalium. Epith. Æternus, amens, sapiens, aptus, beatus, bonus, pulcher, salutaris, ornatus aspectu, constans, communis, disertus quidem, et mathematicus et musicus, omnium doctrinarum eruditus, postremo philosophus; expers consilii, globosus, immensus, immundus, parum mundus, levis undique, æquabilis et a medio ad summum par, perfectus et absolutus, litterratus, melior, mortalis, sempiternus, præditus animo et sensibus, rotundus, ardens, pulcher, quietus, similis, singularis, unigenus, omnium rerum, quæ naturæ administrantur, seminator et parens et educator atque auctor, universus, stabilis, volubilis. Phras. 1. (Sic agitur in mundo, Vulg.), ainsi on se conduit dans le monde. Sic est vita hominum; sic vivitur; sic natura comparatum est; ita fert hominum consuetudo; sic sunt homines. 2. Quamdiu mundus stetit, depuis la création du monde. Post natos homines; post hominum memoriam; post natum hominum genus. 3. Quamdiu mundus stabit, jusqu’à la fin du monde. Dum genus hominum erit. 4. Quidquid in mundo est, tout ce qu’il y a dans le monde, sous le soleil. Quidquid cœlum suo ambitu complectitur; quidquid in se continet orbis terrarum; quidquid in orbe terrarum est. 5. (Egregie se accommodare novit mundo, Vulg.), il sait se faire tout à tous. Mores ex hominum moribus feliciter effingit; vitæ rationem ad communem vivendi modum belle exigit; vitam ex usu hominum agit; ex communi lege metitur, ad communem vivendi morem mores fingit suos. Cf. [Sæculum]. Usus: Naturam mundi, et pulchritudinem contemplari. Democritus ait innumerabiles esse mundos. Mundi ætates, partes.

MŪNĔRO, as, avi, atum, are, a. et.

MŪNĔROR, aris, atus sum, ari, d. Donner en présent, gratifier de. Syn. Largior. Adv. Opipare. Usus: Opipare me muneratus est. Cf. [Remuneror].

MŪNĬA, ōrum, n. pl. Affaires, devoirs, offices; charges publiques, magistrature. Syn. Munera, onera. Usus: Suis cervicibus publica munia sustinere. Obire munia. Cf. [Officium], [Munus], [Magistratus].