ŎBĒDĬENTĬA, æ, f. Obéissance, soumission. Syn. Obtemperatio. Usus: Abjiciunt obedientiam, nec rationi parent, cui sunt subjecti lege naturæ. Servitus est obedientia animi arbitrio carentis suo.

ŎBĒDĬO, is, īvi vel īi, ītum, ire, n. Obéir à qqn, exécuter ses volontés, lui être soumis, Rad. ex Ob et Audio. Syn. Pareo, audio, obtempero, obsecundo, assentio, dicto pareo, imperium non recuso, monita sequor, dicto audiens sum, mandata facio, exsequor, imperata facio; alienæ voluntati morem gero, sequor; meam voluntatem ad alienam aggrego, cum aliena voluntatem meam conjungo. Phras. 1. Obediendum DEO est, il faut obéir à DIEU. Intenti ad DEO parendum simus, oportet; DEO nos obedientissimos esse decet; DEI imperia animo non invito exsequamur; morigeros nos DEO esse decet; aggreganda est voluntas nostra ad divinam voluntatem; DEUM auctorem sequamur, oportet; DEI imperia sequamur, persequamur, necesse est. 2. Negat se obediturum senatui, il affirme qu’il n’obéira pas au sénat. Negat se in auctoritate, in potestate senatus futurum, senatus imperio morem gesturum; imperata facturum; imperio pariturum; minatur se ab officio discessurum; obedientiam abjecturum; jugum excussurum; negat se porro legitima imperia pati posse; negat se senatus decretis staturum; imperium senatus abnuit. Usus: Ad verbum obedire alteri. Obedire tempori. Cf. [Pareo].

ŎBĔO, is, īvi vel īi, ĭtum, ire, n. Aller ou venir devant, vers. a. S’approcher, atteindre; voyager, parcourir. Syn. Peragro, lustro, perago, tracto. Adv. Audacius, diligenter, flagitiose. Usus: 1. Urbem, regionem, provinciam pedibus obire. 2. Perago, ago, tracto, s’appliquer à qqche, s’en occuper, faire. Munus suum obire; facinus, rem privatam et publicam, sacra obire. Diem edicti, vadimonium obire neglexit. 3. Morior, mourir. Diem, mortem obire. Cf. [Fungor], [Administro], [Facio].

ŎBĔQUĬTO, as, avi, atum, are, n. Chevaucher devant ou autour, parcourir à cheval. Usus: Castris vel castra obequitare.

ŎBEX, ĭcis, m. Obstacle. Usus: Moliri obices. Cf. [Impedimentum].

OBFIRMO, as, avi, atum, are, n. Rendre solide, affermir, assujettir, consolider. Usus: Obfirmare animum.

OBFIRMĀTUS, a, um, Ferme, solide, opiniâtre, entêté. Usus: Pertinax et obfirmatus in iracundia. Cf. [Pertinax].

ŎBĬTER, * En passant, d’une manière accessoire, par occasion. Syn. Leviter, tenuiter, mediocriter. )( Perfecte. Phras. 1. Scientias obiter didicit, il n’a étudié qu’en passant. Litteras primoribus duntaxat labris gustavit; extremis, ut aiunt, digitis attigit; litteras leviter attigit; litteras quasi præteriens, quasi per nebulam, quasi per transennam præteriens strictim aspexit; litteras vix primoribus labris attigit; de litteris vix cursim aliquid arripuit. 2. Hæc tantum obiter tractavi, je n’ai traité ce point qu’en passant, d’une manière accessoire. Leviter hæc tantum egi; levi brachio, molli brachio hæc acta sunt; indiligenter hic eram. Leviter hæc transii, attigi; his quasi præteriens satisfeci; strictim hæc tractavi et tanquam in transcursu. Cursim hæc transmisi.

ŎBĬTŬS, ūs, m. Destruction, mort; coucher des astres. Syn. Occasus, mors. Usus: Siderum ortus et obitus. Obitus consulum vulgatus, la mort des consuls fut connue. Cf. [Mors].