OBJĂCĔO, es, cŭi, ere, n. Être couché, étendu devant ou auprès. Usus: Cumulus sarcinarum objacet.
OBJECTĀTĬO, ōnis, f. Reproche. Usus: Exprobratio.
OBJECTO, as, avi, atum, are, a. Opposer, objecter. Syn. Objicio. Usus: Objectare probrum, falsum crimen alicui. Cf. [Objicio].
OBJECTŬS, ūs, m. Action de mettre devant, interposition. Usus: Objectu lateris aliquem defendere.
OBJECTUS, a, um, Placé, mis, situé devant. Syn. Oppositus. Usus: Objecta species voluptatis. Objectus fortunæ. Ad omnes casus subitorum periculorum objectus et oppositus.
OBJĬCĬO, is, jēci, jectum, ere, a. Mettre, placer devant, opposer; reprocher. Syn. Oppono, objecto, exprobro; crimini do, jacio, conjicio; culpam impingo. Adv. Falso, vere, varie. Usus: Objeci caput meum in tot et tantas dimicationes, atque in tot impetus perditorum civium. Alicui religionem objicere, faire à qqn une obligation de conscience. Objicere spem, metum, sollicitudinem, moram, laborem, molestiam. Aliquid alteri in criminis loco objicere. Feris corpus objicere. Objici insidiis. Objiciuntur sæpe formæ, souvent des images se présentent à notre esprit. (Ego omnium objectum, Vulg.), je suis le jouet, le plastron de tous. Materia sum omnium jocorum; idoneus videor, quem omnes merito ludo faciant, in quo omnes illudant.
OBJURGĀTĬO, ōnis, f. Reproche, réprimande, blâme. Syn. Castigatio. Epith. Longior, lenis, necessaria, plena, mediocris, utilis. Usus: Objurgatio ne multum acerbitatis habeat. Objurgatio contumelia vacare debet. In objurgationibus interdum vocis contentione majori utendum. Cf. [Reprehendo].
OBJURGĀTOR, ōris, m. Qui réprimande, qui blâme. Syn. Severus admonitor. Epith. Benevolus. Usus: Non est ferendus objurgator, qui, quod in altero vitium reprehendit, in eo ipse deprehenditur.
OBJURGO, as, avi, atum, are, a. Blâmer, réprimander, faire des reproches. Syn. Castigo, asperius appello, asperius admoneo. Adv. Vehementer, mediocriter. Usus: Cæsar meam in rogando verecundiam, de mea me verecundia objurgavit. Cf. [Alloquor], [Perstringo], [Reprehendo].
OBLANGUESCO, is, langŭi, escere, n. S’affaiblir. Usus: Litterulæ meæ tui desiderio oblanguerunt. Cf. [Langueo].