OBMŌLĬOR, īris, mōlītus sum, iri, d. Élever, construire devant; fermer, boucher par une construction. Usus: Omnes ad obmolienda, quæ ruinis strata erant, concurrerunt, tous coururent réparer les murailles qui étaient en ruines.

OBMŪTESCO, is, mūtŭi, escere, n. Devenir muet; se taire, garder le silence. Syn. Conticesco. Adv. Plane. Phras. Praæ stupore obmutuit, la stupeur le rendit muet. Admiratio tam novæ rei ac subitæ homini incluserat vocem; rei insolentia animum pariter et silentium defixit, mutum et elinguem reddidit; insolitum rei spectaculum hominem ita defixit, ut neque animo, neque lingua constaret; rei spectaculo defixus et attonitus silentium tenuit, stupenti lingua constitit. Usus: Nulla unquam vetustas de te obmutescet, les siècles les plus reculés ne garderont pas le silence sur votre personne. Homo disertus et loquacissimus repente obmutuit.

OBNĪTOR, ĕris, nīsus et nixus sum, niti, d. Lutter, résister. Syn. Obsisto, occurro; adversum rem, contra rem tendo. Cf. [Repugno].

OBNOXĬUS, a, um, Exposé à; sujet, soumis, obéissant. Syn. Subjectus. Usus: Vivat, qui obnoxius et subjectus vivere cupit. Supplex et obnoxius.

OBNŪBO, is, psi, ptum, ere, a. Couvrir, voiler, envelopper. Syn. Obtego.

OBNUNCĬĀTĬO, ōnis, f. Annonce d’un mauvais présage. Syn. Auguris significatio de periculo imminente. Usus: Dirarum obnuntiatio neglecta, imprécations négligées.

OBNUNTĬO, as, avi, atum, are, a. Annoncer un mauvais présage, un malheur. Syn. Nuntio, prænuntio. Usus: Legem tulit, ne obnuntiare comitiis liceret.

ŎBŎRĬOR, ĕris, ortus sum, iri, d. Naître, paraître, se montrer. Syn. Exorior. Usus: Quanta mihi lux oboritur. Cf. [Orior].

OBRĒPO, is, repsi, reptum, ere, n. Se glisser furtivement, s’insinuer. Syn. Irrepo. Adv. Extrinsecus. Usus: Sensim tibi obrepit senectus. Obrepere ad honores, in animos hominum. In animos dormientium multæ imagines obrepunt.

OBRĬGESCO, is, gŭi, escere, n. Se durcir. Usus: Nive et pruina obriguere. Cf. [Frigus].