OBTORPESCO, is, torpŭi, escere, n. S’engourdir, devenir insensible. Syn. Torpeo, obstupesco. Usus: Miror, ei non linguam obmutuisse et manum obtorpuisse.

OBTORTUS, a, um, Pris à la gorge, serré. Usus: Obtorta gula in carcerem abripere quempiam.

OBTRECTĀTĬO, ōnis, f. Dénigrement, détraction, envie. Syn. Calumnia, reprehensio, vituperatio. Epith. Domestica, occulta, communis. Usus: Obtrectatio invidiæ solet lacerare plerosque. Hæc res habet obtrectationem. Cf. [Calumnia].

OBTRECTĀTOR, ōris, m. Détracteur, envieux, jaloux. Syn. Calumniator, maledicus, invidus, iniquus. Usus: Adversarius et obtrectator laudum mearum. Quid sperem potentissimo inimico, infidelibus amicis, pluribus invidis, nullo socio et consorte laboris, omnibus obtrectatoribus. Cf. [Maledicus].

OBTRECTO, as, avi, atum, are, n. et a. Dénigrer, rabaisser, nuire à qqn, faire du tort par jalousie. Cum dat. vel acc. Syn. Maledico, vitupero, calumnior, dente maledico carpo. Usus: Obtrectare vitiosa æmulatione, quæ rivalitati similis est. Obtrectans angitur alieno bono, quod idem etiam alius habet. Cf. [Detraho], [Maledico], [Vitupero], [Calumnior].

OBTRŪDO, is, trūsi, trūsum, ere, a. Pousser violemment; imposer, faire prendre de force. Phras. Antonium dominum nobis obtrusit, il nous a donné Antoine pour maître. Antonium in cervicibus collocavit; cervicibus Antonium dominum imposuit. Usus: Ea, quia nemini obtrudi potest, itur ad me.

OBTRUNCO, as, avi, atum, are, a. Couper; décapiter. Phras. Hominem obtruncari jussit, il fit couper la tête à cet homme. Securi percuti, feriri hominem jussit; caput homini abscindi; collum secari, abscindi; caput auferri; caput gladio demi jussit. Cf. [Caput]. Usus: Puerorum obtruncat membra, articulatim dividit.

OBTUNDO, is, tŭdi, tūsum, ere, a. Émousser, affaiblir. Syn. Retundo, perstringo, onero. )( Acuo, exacuo. Usus: Multa, quæ mentem obtundant. Non obtundam aures tuas sermonibus, non epistolis longioribus. Homo ad omnia hebes et obtusus. Aures obtusæ. Cf. [Molestus].

OBTURBO, as, avi, atum, are, a. Troubler, rendre trouble. Usus: Obturbare solitudinem alicujus. Cf. [Impedio], [Turbo].

OBTŪTŬS, ūs, m. Action de regarder, regard, vue. Syn. Aspectus, conjectus oculorum. Usus: Figere obtutum oculorum aliquo, fixer ses regards sur un objet. Cf. [Aspectus].