ŎPĬPĂRĒ, Somptueusement, magnifiquement. Syn. Laute, apparate, splendide.
ŎPĬPĂRUS, a, um, Somptueux, magnifique. Syn. Magnarum opum.
ŎPIS, is, f. Aide, assistance, secours, appui, concours. Syn. Auxilium. Usus: 1. Opis indigere. Opem petere, implorare, exspectare. Salutem indigentibus et opem ferre, afferre, porrigere, tendere. Quacumque ope potero, te juvabo. 2. Omni vi, de toutes ses forces. Summa ope conniti. Cf. [Auxilium], [Juvo], [Opitulor].
ŎPĬTŬLOR, aris, atus sum, ari, d. n. Porter secours, aider. Syn. Opem fero; subvenio. Phras. 1. Laborantibus amicis opitulari, venir en aide à ses amis dans le besoin. Amicis præsto esse; auxilium, opem ferre; auxilio esse; subsidio esse, adesse; miseriis oppressos levare, erigere jacentes; eorum miseriis occurrere, subvenire. Cf. [Auxilium]. 2. Patriæ ruenti opitulare, secourez la patrie qui va périr. Fer opem occidenti patriæ; cadentem patriam excipe; eripe ex his miseriis laborantem gravissime patriam; patriæ tuæ deesse noli; noli committere, ut auxilium tuum patria in tam adversa fortuna, in tantis malis ac calamitatibus desideret. Usus: Homini oppresso jam et desperato opitulatus sum. Ut quisque opis maxime indiget, ita opitulari decet. Cf. [Adjuvo], [Auxilium], [Succurro].
ŎPORTET, ŭit, ere, imp. Il faut, il est juste, nécessaire. Syn. Convenit, decet, necesse est. Adv. Omnino, contra, jam pridem. Usus: Contra, ac oportet, egisti. Ex rerum cognitione efflorescat oratio, oportet. Cf. [Necesse].
OPPĔRĬOR, iris, iri, d. Attendre qqn ou qqche. Syn. Exspecto.
OPPESSŬLĀTUS, a, um, particip. v. anom. Oppessulo. Verrouillé, fermé au verrou. Usus: Fores oppessulatæ. Cf. [Januæ].
OPPĔTO, is, īvi vel ĭi, ītum, ere, a. Aller au devant, affronter; mourir, succomber. Syn. Morior, occumbo, obeo. Adv. Millies. Usus: Mortem pro Republica oppetere.
OPPĬDĀNUS, a, um, Qui est d’une ville (autre que Rome). Usus: Oppidanum dicendi genus, éloquence provinciale.
OPPĬDO, Beaucoup, fort, très, extrêmement. Syn. Sane, valde. Usus: Homo oppido ridiculus.