ŎPŬLENTĬA, æ, Richesse, opulence. Syn. Opes. )( Inopia. Usus: Opulentiam parasti ex sanguine civium.
ŎPŬLENTUS, a, um, Riche, opulent. Syn. Dives. )( Inops. Opulentissima et beatissima civitas. Castra opulenta ac omnium rerum plena. Cf. [Dives], [Pecuniosus], [Bona].
ŎPUS, ĕris, n. Ouvrage, œuvre, travail. Syn. Opera, artificium. Epith. Antiquum, artificiosum, bonum, censorium, declamatorium, egregium, grave, inchoatum, ingens, magnificum, arduum, difficile, menstruum, mirabile, multum, nimium, operosum, optimum, oratorium, perfectum, elegans, elaboratum, singulare, spissum, summum, supervacuum, totum, vitiosum, urbanum. Annua, divina, florentissima, grata, humana, inculta, rustica, sacra, tanta. Usus: 1. Magnum opus est, et forte de humanis maximum. Opus vel in hac urbis magnificentia conspiciendum. Opus magnum et arduum perfecisti, confecisti, concinnasti, absolvisti. 2. Munitio, ouvrages de fortification, machines de siége. Arcem magnis operibus sepsit. 3. Artificium, ouvrage, travail d’artiste, façon. Vas antiquo, præclaro opere, summo artificio. Galeæ opere Corinthio cælatæ. Opera manufacta. (Bona Opera, Vulg.), bonnes œuvres. Actiones sanctæ, virtutum officia, pietatis studia.
ŎPUSCŬLUM, i, n. Petit ouvrage, petit travail. Epith. Lucubratum, parvum, minutum. Usus: Minutorum opusculorum fabricator. Opusculum his contractioribus noctibus lucubratum.
ŎPUS EST, imp. Il est nécessaire, il faut, il est besoin. Syn. Necesse est, convenit. Adv. Multum, plane, valde, vehementer. Phras. Si ita opus est, s’il est nécessaire d’agir ainsi. Si ita facto opus; si ita res feret; si quid causæ fuerit; si ita rationes tuæ postulabunt; si ita res coget. Si rerum ordo postulabit; si res desideret; si ita cogit necessitas; si res tuæ ita flagitent; si res rationesque tuæ sic ferunt ac postulant; si ita necesse fuerit; si satis causæ putaveris; si ita usus est; si qua res necessitatem imposuerit; si quid fuerit, cur, etc. Si operæ fuerit, referre, etc. Usus: Opus quidem est, minus tamen necessarium. Facto, properato, maturato opus est. Omnia mihi pollicitus est, quæ mihi opus forent. Acuto et expedito homine opus est. Cf. [Oportet], [Necesse].
ŌRA, æ, f. Extrémité d’une chose, bord, fin, limite; région, contrée, pays. Syn. Regio, pars terrarum, extremitas. Epith. Altissima, australis, externa, latior, maritima, prima. Usus: Æther extrema ora et determinatio mundi, l’éther qui est l’extrémité et la limite du monde. Ora maritima.
ŌRĀCŬLUM, i, n. Réponse d’un dieu, oracle. Syn. Dei responsio, vaticinium. Epith. Celebre, gratum, proprium, verax, verum. Usus: Ab Apolline oraculum petebant. Oracula funduntur, dantur, eduntur. Discordia responsa velut ex ancipiti oraculo dabantur. Oraculi sortem vel elusit vel implevit. Oracula instinctu divino afflatuque funduntur.
ŌRĀTĬO, ōnis, f. Discours d’un orateur, harangue. Syn. Sermo, concio. Phras. 1. Oratio laudata, discours excellent. Oratio scripta elegantissime sententiis et verbis; copiosissima et ornatissima; bonis artibus instituta, curis et vigiliis elaborata; diu, et multis lucubrationibus commentata; puris et electis verbis composita; sapientissimis sententiis et gravibus verbis ornata atque perpolita; composita, ornata et artificio quodam ac expolitione distincta; fortis, lenis, placida, submissa; plena, teres, docta, erudita, admirabilis; conspersa verborum et sententiarum floribus; luminibus verborum et sententiarum conspersa; sententiis arguta; verbis sonans; incitata, vibrans, accurata; plena litteratæ senectutis; acris et contorta; cohærens, æquabiliter fluens; pugnax et incitata; oratio, in qua omnes verborum, omnes sententiarum illigantur lepores; quæ mira verborum ac rerum copia efflorescit; quam multa verborum et sententiarum lumina distinguunt. 2. Oratio vitiosa, discours plein de défauts. Diffluens, dissoluta; turgens et inflata; jejuna, arida, spinosa, exilis, exsanguis; priscis aut duriter translatis verbis composita; abhorrens ab auribus vulgi; tristis, horrida, aspera, inculta, rapida, angusta; neque perfecta, neque conclusa. 3. Non opus est longa oratione, il n’est pas besoin de plus de paroles. Longiorem orationem tua non exspectat, non patitur humanitas. Respuit, recusat, renuit, rejicit, reformidat tua humanitas longiorem orationem. Pluribus tecum agere non debeo, ne importunus videar, aut tuam nescire humanitatem. Cf. [Breviter]. Usus: Orationis flos, copia, lumen, facultas. Orationem habere, dicere, instituere. Oratio huc delabitur. Hic tandem consistit oratio. (Oratio, Vulg.), prière, oraison. Latine: Precatio. (Oratio mentalis, Vulg.), oraison mentale, méditation. Latine: Tacita, vel mente concepta precatio.
ŌRĀTĬUNCŬLA, æ, f. Petit discours. Syn. Oratio. Epith. Aureola.
ŌRĀTOR, ōris, m., Oratur; l’orateur, c. à d., celui qui a la parole dans une ambassade, ambassadeur, député, parlementaire. Syn. Orator; legatus. Epith. Accommodatus ad probandum, mediocris, bonus, præstans, simplex, gravis, acer, acerbus, incensus, canorus, acutus, ornatus, amplus, copiosus, argutus, verbis dulcis, volubilis, vehemens, perfacetus, industrius, clarus, compositus, mollis, deterrimus, magnificus, suavis, exercitatus, politus, sapiens, intermedius, quasi temperatus, magnus, mirabilis, uber, fecundus, aptus ad crudiendum, fortis, grandis, tragicus, ardens, subtilis, miserabilis, callidus, jejunus, illustris, modicus, pressus, levis, remissus, sanus, singularis, sermonis plenus, humilis, elegans, audax, infacundus, verecundus in transferendis verbis, parcus, demissus, tardus, immemor, tenuis, non vulgaris, disertus, operarius, perfectus, inurbanus, inops urbanitatis, locuples oratione, dignus, odiosus, tolerabilis, vitiosus, concinnus, grandiloquus. Phras. Orator est imprimis elegans, cet orateur est tout à fait remarquable. Orator est, cui summam copiam facultatemque dicendi natura largita est; in dicendo copiosus; hominum disertissimus; si causa oranda est, eloquentissimus; qui eloquentia in notitiam primum populi, post in honorem pervenit; orator in quo plus curæ, an naturæ sit ad omnem eloquentiam, non facile dixerim; in quo tanta ingenii ubertas, tanta in dicendo jucunditas, ut illa, quæ extorquet, impetrare eum credas; ut auditorem dissentire pudeat, ut illectus tanta suavitate auditor non rapi videatur, sed sequi. Unus suæ ætatis regnare in judiciis dicitur. Nitidus et candidus orator, et quodammodo præ se ferens in dicendo nobilitatem suam. Orator, quem in numero veterum locare non timeas; quo non alius contra veteres oratores dignior nominaretur. Usus: Orator plenus atque perfectus is est, qui de omnibus rebus possit varie copioseque dicere.