PERSĔVĒRANTĬA, æ, f. Persévérance, constance. Syn. Assiduitas, constantia. Epith. Grata alicui et jucunda, nimia, stabilis et perpetua. Usus: Retinenda igitur vobis est constantia, gravitas, perseverantia. Cf. [Constantia].
PERSĔVĒRO, as, avi, atum, are, n. et a. Persister, persévérer dans, demeurer ferme, inébranlable. Syn. Persto, persisto, permaneo, obfirmo animum in aliqua re. Adv. Fortissime, stulte et diu in parum cognito. Usus: 1. In sententia, in vitiis perseverare. Cujusvis est errare, nonnisi insipientis perseverare in errore. 2. Absolvo, exsequor, continuer, ne pas cesser. Quod turpiter susceperas, perseverare et transigere non debuisti, continuer et achever ce que tu avais entrepris. Cf. [Maneo].
PERSISTO, is, stĭti, ere, n. Persister, persévérer dans qqche. Syn. Persto, persevero, in eodem vestigio hæreo. Usus: In eo perstitisti. Cf. [Persevero].
PERSOLVO, is, solvi, sŏlūtum, ere, a. Payer entièrement. Syn. Solvo. Adv. Cumulate. Usus: 1. Persolvi quod debui. Promissa cumulate persolvere. 2. Præsto, compter, donner, rendre. Persolvere officium, gratiam, rationem officii sui. Persolvere pœnas judicio, être puni. Cf. [Solvo].
PERSŌNA, æ, f. Rôle, caractère, personnage; masque. Syn. Partes, munus, officium; larva. Epith. Aliena, apta, aptior, certa, communis; extrema, fœda, gravis, magnifica, præstans, tam gravis, tam severa, gravissima, idonea, improba, impurissima, levis, luculenta, muta, pacifica, quæstoria, stultissima, turpissima, vehemens et acris. Personæ antiquæ, difficillimæ, dissimillimæ, fictæ, heroicæ, graves, innumerabiles, obscuræ, propriæ. Usus: 1. Personam Principis egregie sustinuit, gessit, tenuit, tuitus est, il s’acquitta très bien de son rôle de chef d’État. Magistratus gerit personam civitatis. Personam magistratus alicui imponere vel detrahere. Non capiunt angustiæ pectoris tui personam. Consulis tam gravem, tam severam. 2. Hominis conditio, personne. Cæsar Pompeium nunquam nisi honorificentissime appellat; at in ejus personam multa facit asperius. Musica a Principis persona abest. Ea age quæ digna sunt persona tua. 3. In Comœdiis et Tragœdiis, le rôle, le caractère, le personnage que l’auteur représente. Medea et Atreus heroicæ personæ. 4. Larva, facies ficta, histrionica, masque que portaient les acteurs. Ex persona mihi ardere oculi histrionis videbantur. Personam tragicam forte vulpes viderat. (Vulg. tamen est: Quinque personæ in navi fuere, etc., il y avait cinq personnes dans le navire.) Latine rectius dixeris: Homines quinque in navi erant. In Divinis Mysteriis sanctitas et necessitas hanc vocem approbavit.
PERSŌNĀTUS, a, um, Masqué, qui a un masque. Syn. Qui gestum vultumque alium capit. Usus: Ne Roscium quidem personatum laudant senes nostri. Personatus cur ambulem? Pourquoi porterais-je un masque? parumne fœda persona est ipsius senectutis?
PERSŎNO, as, nŭi, ĭtum, are, n. et a. Résonner, retentir. Adv. Acerbissime. Usus: Tota vicinia cantibus personabat. Aures nostræ vocibus adhucdum illis personant.
PERSPECTUS, a, um, Examiné à fond, reconnu, éprouvé, manifeste. Syn. Cognitus, exploratus, pertractatus, certus. Usus: Quorum vita perspecta est in magnis rebus. Homo perspectæ virtutis. Tua in me perspecta benevolentia. Cf. [Notus].
PERSPERGO, is, ere, a. Assaisonner. Usus: Respergo, aspergo.
PERSPĬCĀCĬTAS, ātis, f. Perspicacité, pénétration, discernement. Syn. Acumen, solertia. Usus: Qua es perspicacitate, facile hæc intelliges. Cf. [Acies], [Ingenium], [Acumen], [Perspicio].