PERTERRĔO, es, ŭi, ĭtum, ere, a. Épouvanter, frapper de terreur. Syn. Terreo, conterreo, exterreo, perterrefacio, exanimo, metum affero, obstupefacio. Adv. Vehementius, subito. Usus: Vultu alicujus perterreri. Cf. [Terreo].
PERTEXO, is, xŭi, textum, ere, a. Achever, terminer. Syn. Perficio. Adv. Graviter, valde graviter. Usus: Pertexe modo quod exorsus es, achève de dire ce que tu as commencé.
PERTĬCA, æ, f. Perche.
PERTĬMĒSCO, is, mŭi, escere, n. Craindre, redouter foi. Syn. Perhorresco. Adv. Graviter, magnopere, non mediocriter, vehementius invidiam, incredibiliter. Usus: Pertimescere de honore et fama. Cf. [Timeo].
PERTĬNĀCĬA, æ, f. Opiniâtreté, obstination; constance, fermeté. Syn. Pervicacia, obstinatio. Epith. Nefaria, perseverantiæ finitima. Usus: Nec pertinacia, nec cum iracundia disputari recte potest. Libertas non in pertinacia, sed moderatione sita est. Cf. [Obstinatio].
PERTĬNĀCĬTER, Avec opiniâtreté, constance, acharnement. Syn. Cum pertinacia, parva animi contentione. Usus: Pertinaciter illi infensus est, il est son mortel ennemi.
PERTĬNAX, ācis, omn. gen. Obstiné, opiniâtre, entêté; ferme, constant. Syn. Obstinatus, obfirmatus, pervicax. Adv. Valde. Phras. Pertinax est in sententia, il est obstiné dans son sentiment. Ille, ut præceps sortitus ingenium, pertinaciter adversus ista tendit; prava animi contentione provectus, negat sibi integrum de sententia decedere; obstinato unus animo resistit; contumax ille et ad repugnandum obstinatus perstat in sententia; pervicacis ad omnia, quæ agitat, animi nimiumque sui juris ac sententiæ est; obstinatione quadam sententiæ cum aliis pugnaciter certat; a sententia deduci nullius persuasu ac inductu potest. Cf. [Obstinatus]. Usus: Sermo lenis, non pertinax. Vicit tamen omnia pertinax virtus, sa vertu persévérante triompha pourtant de tout.
PERTĬNĔO, es, ŭi, ere, a. S’étendre, se répandre, appartenir à; se rapporter à, aboutir à. Syn. Permano, permeo, penetro. Adv. Magnopere ad dicendum, omnino nihil ad se, nunc certe, publice ad civitatem, valde ad rem, vehementer. Usus: Vis cœlestium corporum ad plantas pertinet. Vis per totum corpus pertinens. Nervi toto corpore pertinentes. DEUS pertinens per omnes naturas, per terras, per mare. Romani Imperii ditio ad Rhenum pertinet. Silva pertinet a flumine ad summas Alpes. Ad montes usque ea planities pertinet, s’étendre. Vulgo pertingit.
PERTĬNET, ŭit, ere, Concerner, regarder; appartenir. Syn. Attinet, spectat, attingit; partes meæ sunt, officium hoc præcipue meum est. Phras. Hoc ad me non pertinet, cela ne me regarde pas. Mea causa nihil eo facto contingitur; ejus rei culpa aut infamia me non attingit. Nihil istud ad me; mea res hic non agitur; mihi isthic neque seritur neque metitur. Usus: Intelligere quo quidvis pertineat. Summa illuc pertinet ut sciatis. Ea opinio eodem pertinet, recidit, revolvitur, cela revient au même. Pertinet hoc non modo ad dignitatem, sed ad salutem, cela concerne non seulement votre dignité, mais encore votre vie. Hoc ad me pertinet, cela m’appartient. Cf. [Attinet], [Munus], [Officium].
PERTRACTĀTĬO, ōnis, f. Action de s’occuper de qqche, gouvernement, administration. Syn. Usus, evolutio. Epith. Multa rerum publicarum. Usus: Multarum rerum pertractatione multa di cimus. Diligens Poetarum pertractatio, étude assidue des poètes.