PĔTĂSĀTUS, a, um, Coiffé d’un pétase. Syn. Petaso tectus.

PĔTĂSUS, i, m. Pétase, chapeau à larges bords pour les voyages. Syn. Latus pileus, capitis tegmen.

PĔTĪTĬO, ōnis, f. Demande, brigue, candidature. Syn. Rogatio, rogatus, preces. Epith. Aliena, angusta, apta, extraordinaria, integra, plena pompæ, illustris, splendida, popularis, tota. Usus: 1. Petitionem consulatus adornare. Petitionem alicujus oppugnare. 2. Percussio, ictus, conjectio teli, attaque, assaut, coup. Has petitiones ita conjectas, ut vitari non posse viderentur, parva corporis declinatione effugi, elusi, ces coups, dirigés de telle sorte qu’il paraissait impossible de les éviter, je les ai esquivés par un léger mouvement.

PĔTĪTOR, ŏris, m. Candidat; demandeur. Syn. Actor, ambiens. Epith. Bonus. Usus: Personam petitoris suscipere, accusatoris deponere, prendre le rôle de plaignant (au civil), et quitter celui d’accusateur (au criminel).

PĔTO, is, īvi vel ĭi, ītum, ere, a. Demander, réclamer. Syn. Posco, postulo, contendo, exposco, flagito, imploro. Adv. Æque, aliunde copiam dicendi, alte proœmium, altius initium rei, amantissime, aperte exercitum, assidue, diligenter, audacter, blandius, breviter, contra, deinceps magistratum, diligentius quid, etiam atque etiam, majorem in modum peto et contendo. Jam pridem, imprudenter, magnopere, maximo opere, necessario, negligenter ædilitatem, nominatim tribunatum, ordinatim honores, paulo quidem post, perspicue pacem, proxime consilium, prudentissime, similiter quid, summopere sapientiam, tamdiu nihil, valde, vehementer. Usus: 1. Singulari studio, majorem in modum a me petebat. A philosophia consolationem peto. Veniam, honorem petere. 2. Appeto, invado, attaquer, assaillir. Contumeliis, lapidibus, fraude, insidiis petere. Jugulum, sanguinem, vitam alicujus petere. 3. Quæro, prendre, chercher. Fugam petere. Fuga salutem petere. 4. Aliquo proficisci, prendre, choisir, (partir pour qqe lieu). Romam petere. Loca calidiora petere. Cf. [Rogo].

PĔTRA, æ, f. * Pierre, rocher. Syn. Rupes.

PĔTŬLANS, antis, omn. gen. Gai; impertinent, pétulant. Syn. Protervus, audax. Adv. Effuse. Phras. Nihil illo juvene petulantius, ce jeune homme est rempli d’impudence. Nihil immodestius aut minus ingenuum; temerarii ac procacis adolescentis furor et protervitas frangi satis non potest. Effrenata juvenis licentia in gyrum rationis duci non potest; non minis, non blanditiis ad officium redigi se patitur. Usus: Petulans et furiosum dicendi genus, éloquence emportée, furibonde. Jocus illiberalis; petulans, obscœnus. Homo petulans et plane insanus. Cf. [Audax].

PĔTŬLANTER, Sans retenue, impudemment. Syn. Licenter. Usus: Petulanter in aliquem invehi.

PĔTŬLANTĬA, æ, f. Audace, impudence. Syn. Procacitas, protervitas. )( Modestia, pudor. Epith. Aperta, tolerabilis, inimicissima. Usus: Hinc pudor pugnat, inde petulantia et furor. In petulantiam incidere. Petulantiam alicujus frangere.

PĔTULCUS, a, um, Effronté. Syn. Lascivus.