PLĒNĬTŪDO, ĭnis, f. * Plénitude.

PLĒNUS, a, um, Plein, rempli de qqche. Syn. Refertus, confertus, completus, repletus, oppletus, cumulatus, redundans, affluens; frequens, frequentatus; integer, perfectus. )( Jejunus, imminutus, exilis. Phras. Militum plena sunt omnia, tout est plein de soldats. Urbes militibus complentur, onerantur; referta militibus omnia et inundata; nulla regionis pars a militibus vacua; nullum in provincia oppidum, nulla in oppidis domus militaribus præsidiis non obsessa; omni in loco præsidia sunt posita; deposita sunt per omnia urbis loca firma militum præsidia; imposita ubique oppidis præsidia; præsidia in urbes collocata; oppida omnia præsidiis militaribus sunt occupata, firmata; præsidiis loca urbis omnia tenentur. Usus: Homo vini plenus. Plenum et confertum ornamentis dicendi genus. Ratio belli gerendi plena fidei et pietatis. Pleno ore laudare aliquem.

PLĒRĪQUE, æque, aque, adj. La plupart. Syn. Major pars, plerique omnes, presque tous.

PLĒRUMQUE, Le plus souvent, la plupart du temps. Syn. Magna vel majori ex parte; majore parte; majorem partem; maximam vel magnam partem, persæpe, fere; multo maxima ex parte; ex parte magna, ex majori parte. )( Nonnunquam, raro. Usus: Fortuita sunt, quæ plerumque, non semper eveniunt. Cf. [Fere].

PLŌRĀTŬS, ūs, m. Cris, plainte, pleurs, larmes. Syn. Planctus, ejulatus. Epith. Virginalis, turpissimus. Usus: Ploratum edere Cf. [Gemo].

PLŌRO, as, avi, atum, are, 1. n. Se plaindre, se lamenter. 2. a. Pleurer, déplorer qqche. Syn. Ploratum edo. Usus: Senatum plorare et supplicare prohibuerunt. Cf. [Gemo], [Lacrimor].

PLŬIT, ēbat, it, imp. Pleuvoir. Syn. Imber effluit, funditur. Adv. Sane. Phras. Vehementer pluit, il pleut à verse. Procellæ largum imbrem excussere; imber torrentis modo effusus est maximus; denso operuit campum nimbo fœda tempestas; nubes sollicitata procella imbrem dedit, effudit; sollicitatis procella nubibus densus imbre in terram demittitur. Cf. [Pluvia]. Usus: Sanguinem pluisse senatui renuntiatum est, qu’il avait plu du sang.

PLŪMA, æ, f. Plume, duvet. Epith. Rutila, versicolor. Usus: Pluma aut folio facilius movetur.

PLŪMĀTUS, a, um, Emplumé. Syn. Pinnatus.

PLUMBĔUS, a, um, De plomb. Usus: Homo in physicis plane plumbeus, cet homme est d’une ignorance complète, crasse, en sciences naturelles. Illum plumbeo gladio jugulavit, avec une épée de plomb, (un sabre de bois).