PLAUSŬS, ūs, m. Applaudissement, battement des mains en signe d’approbation. Syn. Applausus, admurmuratio; vox, clamor, index lætitiæ; judicium, testimonium, studium populi aut spectatorum. )( Plangor. Epith. Æquabilis, facetus, incredibilis, infinitus, magnus, multiplex, perpetuus, popularis, similis. Phras. Cum plausu dixit, il parla et fut applaudi. Magno plausu accepta est ejus oratio; dicentem consecutus est strepitus et grata concionis admurmuratio; omnes orationem ejus plausu prosecuti sunt. Usus: Plausum quærere, captare, rechercher les applaudissements. Plausum alicui dare, tribuere, impertiri, applaudir. Emoritur, refrigescit pristinus illi plausus.
PLĒBĒCŬLA, æ, f. Le petit ou menu peuple, la plèbe, la populace. Syn. Plebs, vulgus.
PLĒBĒIUS, a, um, Relatif au peuple, aux plébeiens, plébeien. )( Patritius. Epith. Importunus. Phras. Plebeii maxime ex pestilentia sunt mortui, ce fut surtout chez les plébeiens que la peste fit des ravages. Per ignota capita evagata vis morbi est; sordidissimus quisque opportunior cladi fuit, quam pestilentia civibus intulit. Infimum genus hominum, turba obscuris certius a pestilentia periculum adiit. Cf. [Ignobilis]. Usus: Plebeio sermone uti. De plebeia fæce sellulariorum. Cf. [Plebs], [Vilis].
PLĒBĬCŎLA, æ, m. Flatteur, courtisan du peuple, démagogue. Syn. Qui plebem colit, qui plebi servit. Usus: Pro truci insectatore plebis, repente plebicola atque omnis auræ popularis captator evasit.
PLĒBISCĪTUM, i, n. Plébiscite. Syn. Populi scitum, tribunitia, rogatio. Usus: Plebiscito vetare fieri aliquid. Hoc plebiscitum est? hæc lex? hæc rogatio?
PLEBS, plēbis, f. Le bas peuple, la populace, la plèbe. Syn. Plebes, vulgus, turba, infima multitudo, infima fæx populi, misera plebecula. )( Optimates. Epith. Aliena, infima, optima atque modestissima, orba tribunis, suspensa et incerta, urbana et perdita, Usus: Plebs suspensa et incerta, orba tribunis. Cf. [Plebeius].
PLECTO, is, ere, a. Punir, châtier. Syn. Punio, in aliquem animadverto, pœnas peto. Usus: In suo quisque vitio plectatur, vis capite, avaritia mulcta, honoris cupiditas ignominia sanciatur. Culpa plectatur sine invidia. Cf. [Punio].
PLECTRUM, i, n. Petite verge d’ivoire pour toucher les cordes de la lyre. Syn. Instrumentum, quo citharœdi chordas lyræ feriunt.
PLĒNĒ, Pleinement, entièrement, richement. Syn. Plane, perfecte, cumulate. Usus: Homo non plene sapiens et perfecte.