PRÆCENTĬO, ōnis, f. Prélude des instruments avant le sacrifice, avant la bataille. Syn. Cantus, qui aliquid præcedit. Epith. Firma animi, similis, propria, diversa, tribunitia.

PRÆCEPS, cĭpĭtis, omn. gen. Rapide, escarpé; bouillant, inconsidéré. Syn. Inconsideratus, periculosus. Adv. Jam pridem ad pœnam. Phras. 1. Locus præceps, lieu escarpé. Rupes abscissa undique et abrupta; collis ascensu, aditu minime molli ac clementi. 2. Homo præceps, homme trop précipité dans ses entreprises. Vitio ingenii vehemens et impotens; in omnibus consiliis præceps et devius; ferox rapidusque in consiliis, ac lingua immodicus; impotens iræ, animi; amentia cæcus et præceps; qui nullo consilio fertur; qui auferri se sinit impotentis animi vitio. Cf. [Inconsideratus]. Usus: Dignus, qui præceps ex urbe exturbetur. In præcipitem se locum ac lubricum committere. Hominem conscientiæ suæ præcipitem agunt pœnæ, il est poursuivi par les remords de sa conscience. Cf. [Inquietus].

PRÆCEPTĬO, ōnis, f. Prescription, recommandation, doctrine. Syn. Præceptorum explicatio, doctrina. Usus: Propria ea est stoicorum præceptio.

PRÆCEPTOR, ōris, m. Celui qui enseigne, maître. Syn. Doctor, magister. Epith. Fortis. Usus: Præceptorem aliquem habere; præceptore uti aliquo. Scribendi præceptores atque dicendi.

PRÆCEPTUM, i, n. Prescription, ordre, commandement, recommandation. Syn. Monita, admonitio, institutum, jussum, via, ratio, præceptio. Epith. Acutum, breve, commune, dissimile, extremum, majus, necessarium, bonum, utile, vetus. Præcepta certa, contraria, communia, firma, stabilia, conjuncta naturæ, historica, magna, mortifera, salutaria, multa, oratoria, peracuta, pervulgata, plurima, præclara, propria, reliqua, summa, superiora, vetera. Usus: Præcepta de re militari alicui dare, tradere; præceptis aliquem erudire. Hoc præceptum diligenter noscendum, discendum, tenendum, servandum. His præceptis te obtemperare oportebit.

PRÆCERPO, is, psi, ptum, ere, a. Cueillir avant le temps, prématurément. Syn. Præcipio. Usus: Non præcerpo fructus officii tui.

PRÆCERTĀTĬO, ōnis, f. Lutte, discussion.

PRÆCĪDO, is, cīdi, cīsum, ere, a. Couper, tailler, trancher. Syn. Incido, seco, amputo, præcludo. Adv. Plane aliquid, plane sine ulla exceptione. Usus: Amicitiam magis sensim dissuere decet, quam repente præcidere, il vaut mieux dénouer insensiblement l’amitié que la trancher brusquement. Spem alicui omnem, sibi ipsi licentiam libertatemque præcidere. Sermonem præcidere et abscindere. Præcide semel et statue quid velis, coupe court à tes incertitudes et décide ce que tu veux. Cf. [Seco].

PRÆCINGO, is, nxi, nctum, ere, a. Ceindre. Syn. Cingo.

PRÆCĬNO, is, ŭi, centum, ere, a. Annoncer, prédire. Syn. Prædico, prænuntio, antecapio. Usus: Ea re magnum aliquid dii præmonstrant et præcinunt.