PRÆCĬPĬO, is, cēpi, ceptum, ere, a. Prendre d’avance, anticiper, prévenir. Syn. Prænosco, præsentio. Adv. Accuratius, amicissime, bene, commodissime, deinceps, leviter, pro auctoritate sua, male, recte, sapienter, communiter, præclare multa, separatim. Usus: 1. Cogitatione præcipere quæ futura sunt, saisir l’avenir par la pensée, le prévoir. Spem victoriæ tentato paulatim certamine præcipere. Præcipere gratiam publici beneficii. Gaudia animis præcipere. Pecuniam præcipere, id est, prius capere. 2. Mando, prescrire, ordonner. Item ille hortatur et præcipit. Cf. [Jubeo], [Mando], [Impero].

PRÆCĬPĬTO, as, avi, atum, are, a. et n. Précipiter; se précipiter. Syn. Præcipitem ago, dejicio, exturbo, deturbo; item: Ruo, descendo. )( Sustineo, jaceo. Phras. 1. E ponte se in fluvium præcipitavit, il se précipita dans le fleuve du haut du pont. Præcipiti saltu se in profluentem immisit; præcipitem se jactavit e ponte, e ponte in præceps se dedit. 2. E mœnibus præcipitatus est, il fut précipité du haut des remparts. Ex præcipiti mœnium loco devolutus est; detrusus in proclive; de muro deturbatus, devolutus; in præceps datus est; e muro præceps actus est; in præceps delatus est. Usus: Hoc quidem præcipitare est, non descendere. Sol, hiems præcipitat. Præcipitantem rempublicam sustinere, retinere. Jacentem non erigere, inofficiosum est, præcipitantem impellere, inhumanum, il est inhumain de pousser qqn qui tombe. Ubi Nilis in mare præcipitat, où le Nil se jette dans la mer.

PRÆCĬPŬĒ, Principalement, surtout. Syn. Potissimum, maxime. )( Communiter. Usus: Omnes Brutum præcipue observant.

PRÆCĬPŬUS, a, um, Particulier, propre, spécial; extraordinaire, supérieur, principal. Syn. Peculiaris, proprius. )( Communis. Item: Primarius, singularis. Phras. 1. Præcipuus in aula est, il est le premier à la cour. Princeps est nobilitatis, aulicæ juventutis; flos est aulicæ juventutis, nobilitatis; primas partes habet apud Regem. Secundus a Rege est. 2. Præcipuus erat inter Latinos, il était le premier, le plus distingué des Romains. Longe tum princeps erat Latini nominis. Qui jam dudum venerat in dignationem principum, tum etiam inter omnes in omni genere laudis eminebat. Primus longe Latinæ juventutis habitus erat. Principem locum inter Latini nominis populos tenebat; Latinos omnes auctoritate ac potentia anteibat. 3. Præcipuum illud est inter omnia, voilà ce qu’il y a de principal. Caput est, illud in maximis rebus et maxime necessariis velim habeas. Illud primum ac summum est; labor in hoc præcipue vester sit; nihil prius, quam de illo agendum; id caput et arx est totius controversiæ; opera vobis princeps ac prope omnis in hoc collocanda erit; antiquissimum illud est habendum. Cf. [Excellens]. Usus: 1. Quod mihi præter cæteros præcipuum fuit, nunc cum cæteris est commune. 2. Insignis, extraordinaire, considérable. Præcipuo quodam dolore angi; amore in eum fertur singulari ac studio præcipuo.

PRÆCĪSĒ, Brièvement, en peu de mots. Syn. Breviter. )( Plene, perfecte. Usus: Præcise alicui negare aliquid ac sine exceptione ulla præcidere.

PRÆCĬSĬO, ōnis, f. Suspension d’une pensée. Figura Rhetorica.

PRÆCLĀRĒ, D’une manière distinguée, excellente, très bien. Syn. Recte, probe, optime. Usus: Præclare nobiscum actum iri, si populus Romanus, etc, que nous devrons nous estimer fort heureux, si, etc. Tibi negotium datum esse a Cæsare, non judicium præclare intelligo, je comprends parfaitement que, etc. Simulacrum præclare factum e marmore, statue de marbre admirablement travaillée. Præclare aliquid dicere, facere.

PRÆCLĀRUS, a, um, Illustre, distingué, remarquable. Syn. Eximius, egregius, commemorandus, rarus, præcipuus, insignis. )( Vulgaris. Phras. 1. Vir præclarissimus, homme très illustre. Omnis ætatis, omnis memoriæ clarissimus. Insignis ad laudem vir; omnibus rebus ornatus; in quo summa probitas, summa virtus, summa doctrina; genere, honore, copiis, existimatione facile princeps; Reipublicæ columen ac sidus; sæculi sui decus egregium; vir exempli rectissimi domi militiæque; longe ante alios eminens; sanctus, innocens ac divina quadam virtute præditus; vir cumprimis honestus, summo honore et pudore, et summo officio spectatissimus ordinis sui. Cf. [Egregius]. Usus: Multi in philosophia præclari ac nobiles. Egregia et præclara indoles. Cf. [Præcipuus], [Excello].

PRÆCLŪDO, is, si, sum, ere, a. Fermer qqche pour qqn; défendre, interdire. Syn. Claudo, intercludo; præcido.)(Aperio. Adv. In perpetuum sibi curiam, curiæ aditus præclusit. Phras. Spem veniæ sua sibi pertinacia præclusit, par son entêtement, il s’est interdit tout espoir de pardon. Miserationem omnem sua pertinacia exemit; de spe veniæ sua illum pertinacia depulit; spem omnem veniæ sua sibi pertinacia præcidit, incidit ipse; ut spes veniæ extenuaretur in dies, ut evanesceret, ut spes jam reliqua esset nulla, sua ipse pertinacia effecit. Usus: Omnem sibi spem defensionis, omnem exitum ipse præclusisti. Animus mihi præcluditur ad exponendam rei indignitatem. Cf. [Tollo].

PRÆCO, ōnis, m. Crieur public, héraut; panégyriste. Syn. Prædicator, buccinator, qui præconium facit. Epith. Humanus, publicus, verecundus. Usus: Alexander egregium laudum suarum præconem invenit Curtium. Præconis voci bona alicujus subjicere. Per præconem sibi audientiam facere. O fortunate adolescens, qui tuæ virtutis Homerum præconem inveneris, heureux jeune homme, qui avez trouvé Homère pour héraut de votre gloire, pour célébrer vos exploits!