PRÆFĔRO, fers, tŭli, lātum, ferre, a. Porter devant, fournir; préférer; manifester. Syn. Antefero; præ me fero. Adv. Aperte sensus. Usus: Cui non ad libidinem facem prætulisti; præferre salutem reipublicæ omnibus commodis suis. Eum sensum præfert. Cf. [Antepono], [Potior], [Excello], [Præpono].

Præ se ferre, Manifester, révéler, trahir, publier. Syn. Profiteor, confiteor, indico, vultu promptum habeo et lingua. Usus: Sapientiæ speciem; probitatem quamdam præ se ferre. Id me consecutum non profiteor, secutum esse præ me fero. Ego semper me didicisse præ me tuli, je n’ai jamais fait mystère de mes études.

PRÆFERRĀTUS, a, um, Garni de fer. Syn. Ferro præfixus.

PRÆFĬCĬO, is, fēci, fectum, ere, a. Préposer, mettre à la tête de. Syn. Præpono. Adv. Nominatim rei maximæ. Usus: Huic procurationi certum magistratum præfecerat. Aliquem curatorem, custodem exercitui, negotio, regioni præficere. Cf. [Præfectus], [Præsum].

PRÆFĪDENS, entis, omn. gen. part. v. compos. a Fido. Qui a trop de confiance en soi-même, présomptueux, téméraire. Syn. Confido. Usus: Homines secundis rebus elatos sibique præfidentes legum habenis comprimere. Cf. [Audax].

PRÆFĪGO, is, xi, ctum, ere, a. * Attacher, suspendre. Usus: Lineas itineri præfigere. Jacula ferro præfixa, javelots garnis d’une pointe de fer.

PRÆFĪNĬO, is, ĭi vel īvi, ītum, ire, a. Déterminer d’avance, régler, fixer. Syn. Præstituo, præscribo. Adv. Restricte. Usus: Præfinire diem alicui. Cætera ego non tam stricte tibi præfinio.

PRÆFOR, aris, fatus sum, fari, n. et a. Parler, dire auparavant; prononcer une prière avant de faire qqch. Usus: Veteres omnibus rebus agendis, “quod bonum faustumque esset,” præfabantur, les anciens n’entreprenaient rien, sans avoir préalablement prononcé la formule de prière: quod bonum, etc. Honorem præfari, (cum quid turpicule est dicendum), demander excuse, pardon ou grâce, sauf votre respect, avec votre permission.

PRÆFRACTĒ, Opiniâtrément, obstinément. Syn. Pertinaciter, pugnacissime.