PRANDĔO, es, di, sum, ere, n. et a. Déjeuner. Usus: Caninio consule neminem aiunt prandisse, on dit que sous le consulat de Caninius, personne ne déjeuna. (Nommé après midi, Caninius avait déposé, le matin suivant, ses fonctions de consul.) Cf. [Cœno].

PRANDĬUM, ĭi, n. Déjeuner qu’on prenait ordinairement vers midi. Usus: Aliquem ad prandium vocare, invitare, inviter. Alicui ad prandium condicere, s’inviter à déjeuner chez qqn. Prandium parare, præbere, dare, apparare, anteponere, préparer. Prandio aliquem accipere lauto et magnifico, recevoir.

PRANSOR, ōris, m. * Convive, invité. Usus: Prandium anteponere pransoribus.

PRĀTUM, i, n. Pré, prairie. Usus: Pratorum viriditas. Prata herbis convestita.

PRĀVĒ, De travers, mal, défectueusement. Usus: Ille vero prave, male, nequiter.

PRĀVĬTAS, ātis, f. Irrégularité, défaut, vice, méchanceté, dépravation. Syn. Vitium, deformitas, perversitas. Epith. Tanta, perinsignis. Usus: Ne mala consuetudine ad aliquam deformitatem pravitatemque veniamus. Alieni oris pravitatem et distortionem imitari, contorsion de la bouche, grimaces. Quæ te tanta pravitas mentis tenet? quo pravitatis errore imbutus es? quis hominem de hac pravitate deducet? Malitia, Pravitas.

PRĀVUS, a, um, Difforme; perverti, dépravé. Syn. Perversus, distortus. )( Rectus. Usus: Si quæ in membris prava, debilita a, imminuta sunt. Recti pravique partes. Ut inter rectum ac pravum, sic inter verum et falsum interest. Cf. [Malus], [Nequam].

PRĔCĀRĬO, Par la prière, à titre de grâce, de faveur. Syn. Prece vel precibus. Usus: Precario aliquid possidere.

PRĔCĀRĬUS, a, um, Précaire, passager. Usus: Petere salutem precariam ab aliquo. Facere quæstum precarium.

PRĔCĀTĬO, ōnis, f. Prière. Epith. Externa, similis, solemnis, summa. Usus: Illa solemnis comitiorum precatio. Simili precatione Agamemnon usus est. Precationem peragere. Cf. [Preces], [Precor].