APELLĀTOR, ōris, m. Appelant, qui interjette appel. Usus: Vix manus ab illo appellatore abstinebantur.
APPELLO, as, avi, atum, are, a. Adresser la parole. Adv. Apertius, blande, blandissime, comiter, commode, communiter, durius, græce, gravissime, honorificentissime, identidem, inutiliter, ita sane, latine, melius, nimirum, recte, nominatim, nusquam, omnino non, pessime, prudenter, recte, rite, rectius, temere, valde, probe, vere, ultro, vulgo. Usus: 1. Voco, compello, alloquor. Rem suo nomine appellare. Salutare benigne, comiter, hilariter appellare unumquemque. Blando sermone milites appellare. Superbius, asperius, duriore verbo appellare quemquam, parler à. 2. Nomino, nuncupo, nommer, proclamer, mentionner. Nunquam Cæsar Pompeium honorifice appellat. Nominatim, nomine aliquem, tertio quoque verbo appellare. 3. In jus voco, appeler en justice. Debitum reposco, sommer un débiteur de payer. Cur me post biennium primo appellas? Sponsores appellare. De pecunia quem appellare. 4. Invoco, et confugio ad, appeler à son secours. Quis mihi Deus appellandus, quæ hominum fides invocanda, imploranda? A Prætore ad Tribunos, vel Tribunos appellavit. (Vulg. Majorem potestatem imploro, en appeler à une juridiction supérieure.) Cf. [Nomino], [Voco].
APPELLO, is, pŭli, pulsum, ere, a. Aborder. Syn. Applico, admoveo, accedo. Adv. Valde, timide. Phras. Navis ad littus appulit, le navire aborda au rivage. Littori admovit; terræ applicuit; navi ad portum successit; in terram evasit; ad terram pervenit; littus attigit; aditum ad terram navibus habuit; portum tenuit; in portum delatus, invectus est; portus hominem accepit; littore potitus est; portum ingressus est, cepit, tenuit, subiit; ad portum accessit; in portum navim subduxit; portum tetigit, assecutus est, intravit. Usus: 1. Classem ad portum, ad littus appulit, aborder. 2. Transl. Animum ad litteras appellere, s’appliquer à l’étude. Animum ad uxorem, ad scribendum appellere. 3. Pass. Classis appulsa. Appulsi in navibus prædones Cf. [Accedo].
APPENDĬCŬLA, æ, f. Petit accessoire. Syn. Corollarium, accessio. Usus: Est hæc quasi appendicula ejus causæ.
APPENDIX, ĭcis, Appendice. Syn. Additamentum, accessio, corollarium. Usus: Appendix animi corpus, le corps est une dépendance de l’âme.
APPENDO, is, di, sum, ere, a. Peser. Syn. Annecto, suspendo, pendo. Differ. Perpendo, expendo, ejusdem fere significationis, rem exacte pondero: appendo, suspendo ad lancem; vel statera pondero. Usus: Non annumero verba, sed appendo, je ne compte pas les mots, mais j’en pèse la valeur. Omnia sua tibi concessit, annumeravit, appendit. Aurum appendere artifici.
APPĔTENTĬA, æ, Appétit, désir. Syn. Appetitus. Epith. Effrænata. Usus: Lætitia, profusam hilaritatem, libido effrænatam appetentiam efficit. Appetentiam cibi præstare; famem obsonare, faire provision d’appétit.
APPĔTĪTĬO, ōnis, f. et APPĔTĪTŬS, ūs, m. Désir, convoitise; besoin. Syn. Appetentia, impetus. Epith. Immoderata, nimia, naturalis. Usus: Natura belluis dedit sensum, et motum, et cum quodam appetitu accessum ad res salutares. Appetitus rationi obediant, subjecti sint. Contrahere et sedare omnes appetitus, ut tranquilli sint, et omni perturbatione careant. Cf. [Desiderium].
APPĔTO, is, ivi vel ii, itum, ere, a. Rechercher, désirer. Syn. Cupio, opto, desidero, expeto. )( Refugio. Differ. Appeto cum affectu qualicunque: expeto cum ratione honesta et bona. Adv. Ardentius, cupide, frustra magnificentius, plus, semper, rapide, ultro. Phras. Aliena bona appetit, il convoite le bien d’autrui. Oculos ad prædia illa adjicit; inhiat, imminet fundis illis. Usus: 1. Non solum non recuso; sed appeto, reposco, non seulement je ne refuse pas, mais je désire. Homo voluptatum, gloriæ appetentior, laudis appetens. 2. Invado, impeto, attaquer, assaillir. Vita ejus sæpe ferro, insidiis appetita est. Lapidibus se appetitum, ac percussum clamitat. 3. Appropinquo, approcher (en parl. du temps). Dies appetebat septimus, le septième jour approchait. Cf. [Peto], [Desidero].
APPINGO, is, pinxi, pictum, ere, a. Ajouter en écrivant. Usus: Novi semper aliquid appingitur.