APPLAUDO, is, plausi, plausum, ere, a. Battre des mains, applaudir. Syn. Manuum vel pedum plausu favorem significo. Usus: Cui civium generi maxime applauditur. Cf. [Plaudo], [Admurmuratio], [Gratulor].
APPLAUSŬS, ūs, m. Applaudissement. Syn. Favor popularis, secunda populi admurmuratio, festa acclamatio. Epith. Magnus. Usus: Assentiente populo magno applausu dixit Cf. [Plaudo], [Plausus].
APPLĬCĀTĬO, ōnis, f. Attachement, sympathie. Syn. Adjunctio, adjectio. Usus: Amicitia potius ex applicatione quadam animi cum sensu amandi, quam a cogitatione utilitatis secuturæ oritur.
APPLĬCO, as, cui, citum, are, a. Appliquer, attacher, joindre. Syn. Adjungo. Adv. Familiariter, maxime, studiose. Phras. Ad bonas artes, se diligenter applicat, il s’applique à l’étude avec ardeur. Mentem, animum, consilium, studium ad litterarum studia appellit; mentem in bonarum artium studiis figit, locat. Animum ad doctrinarum studia adjungit. Bonarum artium studiis se addicit, operam dat; operam et studium navat. Ad artes liberales animum applicat; operam, studium, laborem confert; se ad bonarum artium studia transfert; in iis elaborat, desudat; operam ponit, consumit; industriam suam exercet. Animum adjicit ad bonas artes; nullam in iis consequendis industriam omittit; nulli parcit operæ; toto pectore, omni studio, cura, cogitatione in honestas artes incumbit; in honestissimarum artium studio, ac cultura omnes curas intendit. Usus: 1. Applicare naves ad terram, terræ. Flumini castra; se ad arborem applicat, aborder; adosser, s’appuyer contre. 2. Adjungo, s’attacher à qqn. Se ad aliquem præsidii causa; se ad ductum alterius, ad fidem et amicitiam populi applicare, s’appliquer à. Alii ad jus civile; ad eloquentiam alii se applicant. Animum denique ad frugem applicuit. Ad deteriorem partem animum ægrotum applicare, se laisser aller au mal. Cf. [Adjungo].
APPŌNO, is, posui, positum, ere, a. Placer auprès; ajouter. Syn. Addo, adjungo, admoveo, adjicio, appingo, adscribo. Usus: 1. Ad ignem apponere aliquid, mettre qqchose sur le feu. Notam alicui rei, ad rem aliquam, ad malum versum adscribere, apponere. Ad illa præcepta de suo aliquid apposuit. Nec dies tuæ epistolæ, nec signum appositum est. 2. Pono, placer qqn auprès d’un autre. Custodem alicui apponere. Lucro apponere aliquid. 3. Ex composito adhibeo, aposter. Accusatorem alicui, calumniatorem apponere, aposter des accusateurs, des délateurs. Cf. [Addo], [Adjicio].
APPORTO, as, avi, atum, are, a. Apporter, amener. Syn. Affero. Adv. Undique. Usus: 1. Multos secum morbos senectus apportat. Clitellis frumentum eo apportandum est. 2. Nuntio, apporter une nouvelle. Quid apportas novi! gaudium apportas, an luctum? Cf. [Affero].
APPŎSĬTĒ, Convenablement. Syn. Apte, accommodate, convenienter. Usus: Apposite ad persuadendum dicere. Cætera apposite tibi mandabo, je vous écrirai le reste en temps utile.
APPŎSĬTĬO, ōnis, f. Citation. Syn. Adjunctio. Usus: Obscuriora sunt præcepta sine appositione exemplorum.
APPŎSĬTUS, a, um, Propre à, convenable. Syn. Aptus, accommodatus. Usus: Locus minime appositus ad pietatem. Forma ad dignitatem apposita. Tempus ad bonarum artium studia appositissimum amici eripiunt. Cf. [Accommodatus], [Aptus].
APPRĔHENDO, is, di, sum, ere, a. Prendre, saisir. Syn. Accipio, arripio. Usus: 1. Alicujus manum apprehendere, prendre qqn par la main. 2. Transl. Quod ego apprehendebam, mox accusator eripiebat e manibus.