PROCLĪVĬTAS, ātis, f. Pente; penchant, inclination. Syn. Facilitas. Usus: Proclivitas ad varios mores, varia vitia.
PROCLĪVĬTER, En pente; aisément, facilement. Usus: Facilius et proclivius ad laudem nobilitatis perveniunt.
PRŌCONSUL, ŭlis, m. Proconsul, celui qui ayant été consul à Rome était envoyé comme gouverneur en province. In provinciam missus cum potestate consulari.
PROCRASTĬNĀTĬO, ōnis, f. Renvoi au lendemain, ajournement. Epith. Odiosa. Usus: In rebus gerendis tarditas et procrastinatio odiosa est.
PROCRASTĬNO, as, avi, atum, are, a. Renvoyer au lendemain, différer, ajourner. Syn. Differo, tardo, rem longius duco. Cf. [Differo], [Moror].
PROCRĔĀTĬO, ōnis, f. Procréation, génération. Syn. Proles, progenies. Epith. Carissima. Usus: Carissimam suam quisque procreationem habet.
PROCRĔĀTOR, ōris, m. Celui qui crée, qui engendre. Syn. Genitor. Usus: Ille procreator mundi DEUS, DIEU, créateur de l’univers.
PROCRĔO, as, avi, atum, are, a. Procréer, engendrer, produire. Syn. Creo, pario, gigno, vitam trado, liberos suscipio. Usus: Multiplices fetus procreant. Procreare alicui periculum. Cf. [Creo].
PRŌCŪDO, is, di, sum, ere, a. Former, façonner. Syn. Exacuo.
PRŎCUL, Au loin, loin, de loin. Syn. Longe, longius. Phras. Procul a nobis abest, il est loin de nous. Magno locorum intervallo disjuncti sumus; disjunctissimis terris habitamus; in ultimis terris habitamus; in ultimis terris, in extremis terræ finibus, apud homines in extremis terrarum finibus positos, nimia longinquitate locorum remotus degit; magnis intervallis distamus; longe ab domo excitus, in ultimas terrarum oras devectus, quas natura longe submovit regiones, colit. Eo ablegatus est, unde nec nomen, nec fama ejus accedere ad nos possit; inter nos multa maria regionesque intersunt. Cf. [Longinquitas]. Usus: Cœlestia procul sunt a nostra cognitione. Procul remotus a vero. Procul ab omni metu. Procul videre, auscultare aliquid. Procul a patria. Cf. [Remotus], [Disto].