PULCHRĬTŪDO, ĭnis, f. Beauté; excellence. Syn. Forma, species oris aut formæ dignitas, forma et species liberalis; venustas. Epith. Excellens, formæ muliebris eximia, insatiabilis, mera, recens atque integra, tanta. Phras. Lucretia erat eximia pulchritudine, Lucrèce était très belle. Incredibili venustate, gratia, decore formæ dignitate; bellissima erat specie; efflorescebat in Lucretia mira coloris suavitas candorque eximius; una erat longe ante alias specie ac pulchritudine insignis; eximia erat corporis specie ac decore; Lucretia forma notissima et castimonia matrona; ætatis suæ feminas pulchritudine supergressa; luculenta ac festiva femina et pulchritudinis omnis exemplar erat Lucretia. Cf. [Forma]. Usus: Pulchritudo corporis, apta compositione membrorum movet oculos et delectat. Virtus tantam habet pulchritudinem ac splendorem, ut nulla species excogitari possit ornatior.

PULLĀRĬUS, ĭi, m. Celui qui donne à manger aux poulets sacrés et qui prédit l’avenir d’après la manière dont ils mangent. Usus: Oblata est religio pullariorum admonitu.

1. PULLUS, a, um, Foncé, brun, noirâtre. Syn. Ater, atratus, niger. Usus: Vestis tota pulla.

2. PULLUS, i, m. Petit d’un animal; pari, poulet. Epith. Columbinus, milvinus, saturi. Usus: Attulit in cavea pullos.

PULMENTUM, i, n. Mets. Syn. Obsonium.

PULMO, ōnis, m. Poumon. Usus: In pulmonibus inest raritas quædam et similis spongiis mollitudo, ad hauriendum spiritum aptissima.

PULPĀMENTUM, i, n. Mets; princip. viande, ragoût. Syn. Cibus lautior. Usus: Mihi pulpamentum fames est.

PULPĬTUM, i, n. Estrade, tréteaux; chaire, tribune. Syn. Locus ante scenam editior, suggestum.

PULS, pultis, f. Bouillie de farine, de légume, purée. Usus: Offa pultis.