QUĂDRŬPLUM, i, n. Le quadruple. Usus: Judicium in aliquem in quadruplum dare, condamner qqn à fournir quatre fois autant de la chose que la loi lui ordonnait de fournir. Quadrupli condemnari, être condamné à une amende du quadruple.
QUÆRO, is, sĭi vel sīvi, sītum, ere, a. Chercher. Syn. Scrutor, vestigo, indago, exquiro, requiro, aucupor. )( Respondeo. Adv. Aliunde, amplius, aperte, contumeliose, copiosius, curiose de aliquo, diligenter, extrinsecus, falso, foris, honeste, magnopere, multum diuque, otiose, non proprie, omnino, privatim, procul, recte, omnino, separatim, sigillatim, subtilius, usquequaque. Quæri commodius, comparate, communiter, generatim; obscure, secreto, simpliciter vehementer, maxime. Phras. 1. Undique hominem quæsivi, j’ai cherché partout un homme. Hominem oculis quærebam, voce poscebam, scrutatus sum omnia, circumspexi, lustravi, perquisivi omnia, neque tamen vestigium illius ullum apparebat. Defessus sum urbem totam pervestigando; omnia circumcursavi, omnes latebras perreptavi, ut hominem reperirem. Multum studii posui in perquirendo homine; quo non ivi, quo non accessi, ut hominem reperirem? perlustravi omnia, omnes latebras excussi, ut in hominem inciderem. 2. Quærit ubique gloriam, il cherche partout la gloire. Omnes umbras falsæ etiam gloriæ consectatur; omnem occasionem consectandæ gloriæ aucupatur; totus est in captanda populari aura. Cf. [Gloria]. Usus: 1. Rem mercaturis faciendis honeste quærere. 2. Interrogo, percunctor, sciscitor. Multa ex eo quæsivi. 3. Quæstionem habeo, faire un enquête judiciaire, une instruction. More majorum de servis in dominum quærere non licet. Quærere de cæde, de repetundis. Cf. [Indago], [Aucupor], [Inquiro].
QUÆSĪTOR, ōris, m. Celui qui cherche; celui qui instruit une affaire, juge instructeur. Syn. Judex, prætor, qui judicium exercet, qui præest quæstioni rerum capitalium, cognitor causarum capitalium. Epith. Æquus, gravis, firmus. Usus: Hunc quæsitorem et judicem fugiebant.
QUÆSO, Je vous prie. Syn. Obsecro, amabo te, rogo, peto. Adv. Magnopere, maximopere. Usus: Quæso, quid mihi faciendum? quid consilii das? quid agendum suades?
QUÆSTĬO, ōnis, f. Action de chercher; recherche, étude, information, question. Syn. Controversia, dubitatio, disceptatio. Epith. Absoluta, acerrima, communis, definita, constituta, diffusa, ficta, incorrupta, infinita, iniqua, integra, judicialis, legitima, magna; nova, obscura, periculosa, perdifficilis, perpetua, plena catenarum, publica, pulcherrima, necessaria, superior, tota. Quæstiones crudelissimæ, maximæ, minimæ, salutares, naturales, perpetuæ, remotæ, universæ, modicæ et paucæ. Phras. 1. Non est quæstio de hoc, il n’est pas question de cela. Non id agitur, non id quæritur; non venit in quæstionem; non vocatur in controversiam istud. Hac de re non disceptatur, non quæritur, non contenditur; non est controversia; non versatur id in quæstione. 2. Hic occurrit difficilis quæstio, ici arrive une question, un problème difficile. Exsistit, oritur, nascitur hoc loco difficilis quæstio; acriter hoc loco disceptatur inter doctos; quæstio hac de re perdifficilis sapientum torquet ingenia; hic vero non parva contentio est inter doctos; incidit hoc loco res controversa et plena dissensionis inter doctos. Usus: 1. Aliquid in quæstionem ac disceptationem vocare. Id in quæstione versatur. Quæstionem ponere, afferre, movere; quæstionem explicare, enodare, dissolvere. In quæstionem venit; in quæstione est. (Est quæstio de nomine, Vulg.), ce n’est qu’une question de mot. Omnis contentio est in verbi controversia posita. 2. Forensis inquisitio criminis, enquête publique, judiciaire; instruction criminelle. Quæstionem de injuria a judice postulare. Quæstionem decernere, constituere. Quæstionem habere, exercere de perduellione; in caput alicujus de furto quæstionem habere.
QUÆSTOR, ōris, m. Questeur, magistrat romain. Syn. Ærarii et pecuniæ publicæ præfectus. Epith. Ædilitius, bonus, custos pecuniæ, dignus, infirmus et inops, levis, libidinosus, optatior, salax, sordidior, urbanus.
QUÆSTŌRĬUM, ĭi, n. Demeure du questeur. Syn. Domus quæstoris.
QUÆSTŌRĬUS, a, um, De questeur, appartenant au questeur. Usus: Vis, comitia quæstoria.
QUÆSTŬŌSUS, a, um, Âpre au gain, intéressé; avantageux, utile. Syn. Qui quæstum facit, et ex quo quæstus capitur. Usus: Homo quæstuosus; mercatura, prædia.
QUÆSTŪRA, æ, f. Dignité, fonction de questeur, questure. Syn. Quæstoris munus. Epith. Funesta, grata et clara, hereditaria, nefaria, tota.