RĔMŎRA, æ, f. Retard, délai. Syn. Retardatio. Usus: Multæ res obstant, remoramque faciunt rei privatæ et publicæ. Cf. [Mora].
RĔMORDĔO, es, morsum, ere, a. Tourmenter, torturer. Syn. Crucio, sollicito, uro, pungo. Usus: Multæ me curæ remordent. Cf. [Crucio].
RĔMĔROR, aris, atus sum, ari, d. Retarder, arrêter. Syn. Retardo, retineo, distineo. Usus: Quæ cæteros remorari solent, me nihil retardarunt, ces choses qui arrêtent les autres, n’ont pas été pour moi un obstacle. Ne quid pacem distineat ac remoretur vobiscum meam. Num unum diem postea L. Saturninum tribunum plebis, ac C. Servilium prætorem mors ac pœna remorata est? Le supplice s’est-il fait attendre un seul jour? Cf. [Moror].
RĔMŌTĬO, ōnis, f. Action d’éloigner, d’écarter. Usus: Remotio criminis est, cum facti intentio in alium derivatur, la justification (l’action d’écarter une imputation) consiste à, etc.
RĔMŌTĒ, Loin. Usus: Stellæ aliæ propius, aliæ remotius.
RĔMŌTUS, a, um, Éloigné, écarté. Syn. Alienus, abhorrens. Phras. Locus longissime remotus est, lieu très éloigné. Locus a conspectu amotus longius; locus longius recedit ab urbe nostra; locus, quem natura longe submoverat, oculis subduxerat; locus extra terminos solis, atque in extremis terrarum finibus positus. Cf. [Procul]. Usus: 1. Hoc a moribus, sapientia, natura hominis optimi remotissimum est. Ab omni cupiditate remotissimus. Hæc a vulgari intelligentia remotiora sunt. 2. Distans, qui s’éloigne, qui s’écarte. Res a memoria nostra remotæ. Locus remotus.
RĔMŎVĔO, es, mōvi, mōtum, ere, a. Ramener en arrière; retirer; écarter, repousser, éliminer. Syn. Amoveo, dimoveo, submoveo, moveo, abduco, aufero, ejicio; deduco, abstraho, avoco, averto; deterreo, deprecor. Usus: Removere se ab aliquo negotio, ad otium perfugere. Ab amicitia alicujus se removere. Ex præsidiis militem removere. Cf. [Amoveo].
RĔMŪGĬO, is, ire, n. Répondre par des mugissements, retentir, résonner. Syn. Resono.
RĒMULCUM, i, n. Cable pour remorquer. Usus: Submersam navim remulco multisque funibus reduxerunt.