SĒDŬLO, Avec zèle, avec soin. Syn. Diligenter.

SĒDŬLUS, a, um, Diligent, soigneux. Syn. Diligens, officiosus, frequens in re quapiam. Cf. [Diligens].

SĔGES, ĕtis, f. Champ, sol, terrain (qu’on exploite). Syn. Arva, ager. Epith. Deterior, læta, secunda. Usus: 1. Seges spicis uberibus et crebris. Seges matura messi. Segetes fruges largiuntur, eædemque effundunt herbas inimicissimas frugibus. 2. Ipsæ fruges, moisson à couper. Læta seges. 3. Transl. Quid Clodium odisset Milo, segetem ac materiam gloriæ suæ? Pourquoi Milon eut-il haï Clodius qui devait être pour lui un moyen et une source de gloire.

SEGNIS, e, gen. com. Nonchalant, indolent, paresseux. Syn. Piger, languens. Usus: Ego si cui videor segnior, etc., si j’ai paru trop lent à qqn. Bonus segnior fit ubi negligas, l’homme de bien se relâche dès qu’on le néglige. Cf. [Piger].

SEGNĬTER, Mollement, sans énergie. Usus: Segniter ac contumaciter omnia agere.

SEGNĬTĬA, æ, et SEGNĬTĬES, ēi, Nonchalance, apathie, paresse. Syn. Inertia. Epith. Incertissima. Usus: Vir sine segnitia verecundus, modeste sans timidité. Cf. [Pigritia].

SĒGRĔGO, as, avi, atum, are, a. Séparer, isoler. Syn. Sejungo, separo. )( Congrego. Usus: Eloquentia nos a vita agresti segregat. Scelus suum ipsum a republica segregavit, son propre crime l’a retranché de la république. Cf. [Separo].

SĒJŬGĀTUS, a, um, (jugo), Séparé, placé séparément. Syn. Sejungo. Usus: Pars animi, quæ sensum habet, non est ab actione corporis sejugata.

SĒJUNCTĬO, ōnis, f. Séparation.

SĒJUNGO, is, nxi, nctum, ere, a. Désunir, disjoindre, séparer. Syn. Segrego, separo, semoveo. Adv. Privatim. Usus: Fortunam nemo ab inconstantia sejunget, personne ne saurait soustraire la fortune au reproche d’inconstance. Cf. [Separo].