MARIA.[→] Ecce venio.
ABRAHAM.[→] Quæ fiducia, quæ constantia mentis mihi post hæc, cum hanc, quam nutrivi in eremi latibulis, meretricio vultu ornatam conspicio? Sed non est tempus ut præfiguretur in facie quod tenetur in corde. Erumpentes lacrimas viriliter stringo, et simulata vultus hilaritate internæ amaritudinem mœstitudinis contego.
STABULARIUS.[→] Fortunata Maria, lætare, quia non solum ut hactenus tui coævi, sed etiam senio jam confecti te adeunt, te ad amandum confluunt.
MARIA.[→] Quicumque me diligunt æqualem amoris vicem a me recipiunt.
ABRAHAM.[→] Accede, Maria, et da mihi osculum.
MARIA.[→] Non solum dulcia oscula libabo, sed etiam crebris senile collum amplexibus mulcebo.
ABRAHAM.[→] Hoc volo.
MARIA.[→] Quid sentio? Quid stupendæ novitatis gustando haurio? Ecce, odor istius fragrantiæ prætendit fragrantiam mihi quondam usitatæ abstinentiæ.
ABRAHAM.[→] Nunc, nunc simulandum, nunc lascivientis more pueri jocis instandum, ne et ego agnoscar præ gravitate, et ipsa se reddat latibulis præ pudore.
MARIA.[→] Væ mihi infelici! Unde cecidi, et in quam perditionis foveam corrui?