THAIS.[→] Quid inopportunius[329], quidve poterit esse incommodius, quam quod in uno eodemque loco diversa corporis necessaria supplere debebo? Nec dubium, quin ocius fiat inhabitabilis[330] præ nimietate fœtoris.
PAPHNUTIUS.[→] Formida perpetis crudelitatem gehennæ, et desine transitoria pertimescere.
THAIS.[→] Fragilitas mei cogit me terreri.
PAPHNUTIUS.[→] Convenit ut malæ blandimentorum dulcedinem delectationis luas molestia nimii fœtoris.
THAIS.[→] Non recuso, non nego me sordidam non injuria fœdo sordidoque habitatum ire in tugurio; sed hoc dolet[331] vehementius, quod nullus est relictus locus, in quo apte et caste possim tremendæ nomen Majestatis invocare.
PAPHNUTIUS.[→] Et unde tibi tanta fiducia, ut pollutis labiis præsumas proferre nomen impollutæ Divinitatis?
THAIS.[→] Et a quo veniam sperare, cujusve salvari possum miseratione, si ipsum prohibeor invocare, cui soli deliqui, et cui uni devotio orationum debet offerri[332]?
PAPHNUTIUS.[→] Debes plane orare non verbis, sed lacrimis, non sonoritate tinnulæ vocis, sed compuncti rugitu cordis.
THAIS.[→] Et si vetar Deum verbis orare, quomodo possum veniam sperare?
PAPHNUTIUS.[→] Tanto celerius mereberis, quanto perfectius humiliaberis. Dic tantum: Qui me plasmasti, miserere mei!