Octavia. Manus eas furaces oderim semper, ita me demum excruciatam, fatigatamque incendio impleverunt!
Tullia. Rem bellam!
Octavia. Quid hoc est? alteram alteramve papillam, [pg 5] demissa in sinum manu, prehendit, et cum duriusculam alteram, alteramve attrectaret, impressis digitis, reluctantem ecce me prostravit resupinam.
Tullia. Erubescis; res peracta est.
Octavia. Admota ad pectus læva manu (ut gesta res est refero), conatus facile meos omnes frangebat: dextram vero sub stolam misit. Pudet, pudet dicere.
Tullia. Excute pudorem illum deridiculum, cogita tibi dicere quæ mihi loqueris.
Octavia. Mox evoluta supra genua stola, attrectavit femina. O! vidisses oculos scintillantes!
Tullia. Te hoc temporis momento utcunque beatam!
Octavia. Inducta altius manu, locum eum invasit, qui nos, ut loquuntur, ab altero sexu distinguit, et e quo equidem mihi, uno abhinc anno, copia sanguinis, unoquoque mense, manare solet per dies aliquot.
Tullia. Euge, Cavici, ah, ah, ah!