[pg 185] Rangonius. Queritur?... Amabo, mea Tullia, quid queritur?
Tullia. Uri sibi...
Octavia. Quid garris? quid garris?
Tullia. Partem salacem, salax et procax!
Octavia. Loquacissima es loquaciorum mulierum. Parum abest quin te oderim.
Rangonius. Meministi Lauræ, Lampridi?
Lampridius. Memini, et tui memini in me beneficii. Nam ejus in agro arasse taurum meum, beneficium tuum est.
Tullia. Illa scilicet ipsa est quam dedisti, Rangoni, Lampridio fruendam? Imposturam fecisti cupidæ puellæ et credulæ. Novum veræ amicitiæ pignus!
Octavia. Si quid tibi dulce meum fuit, Rangoni, si me amas, Lampridi, narrate ut se res habuit.
Rangonius. Dicat Lampridius; nam facti dux equidem fui; nullæ in hac fabula præterea meæ partes.