Εἰς ΑΦΡΟΔΙΤΗΝ.
Ποικιλοθρον', ἀθανατ' Ἀφροδιτα,
παι Διος, δολοπλοκε, λισσομαι σε,
μη μ' ἀσαισι, μηδ' ἀνιαισι δαμνα,
ποτνια, θυμον.
ἀλλα τυϊδ' ἐλθ', αἰποκα κατερωτα
τας ἐμας αὐδας ἀϊοισα πολλυ
ἐκλυες, πατρος δε δομον λιποισα,
χρυσεον ἠλθες
ἁρμ' ὑποζευξασα, καλοι δε τ' ἀγον
ὠκεες στρουθοι, περι γας μελαινας
πυκνα δινυντες πτερ' ἀπ' ὠρανω αἰθε-
ρος δια μεσσω·
αἰψ' ἀλλ' ἐξικοντο· τυ δ', ὠ μακαιρα,
μειδιασασ' ἀθανατω προσωπω,
ἠρε' ὀττι γ' ἠν το πεπονθα, κ' ὀττι
δη σε καλημι.
κ' ὀττι γ' ἐμω μαλιστ' ἐθελω γενεσθαι
μαινολα θυμω, τινα δ' αὐτε πειθη-
μι σαγηνεσσαν φιλοτατα· τις σ', ὠ
Σαπφοι, ἀδικη;
και γαρ αἰ φευγει, ταχεως διωξει·
αἰ δε δωρα μη δεκετ', ἀλλα δωσει·
αἰ δε μη φιλει, ταχεως φιλασει,
Κοὐκ ἐθελοισαν.
ἐλθ' ἐμοι και νυν, χαλεπαν δε λυσον
ἐκ μεριμναν, ὁσσα δ' ἐμοι τελεσσαι
θυμος ἰμερῥει, τελεσον· τυ δ' αὐτα
συμμαχος ἐσσο.
Exstat apud Dion. Hal. περι συνθεσεως ὀνοματων. p. 206.
ΜΕΛΠΟΜΕΝΗ.
Βʹ. II.
ΠΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΡΩΜΕΝΗΝ.
Φαινεται μοι κηνος ἰσος θεοισιν
ἐμμεν ὠνηρ, ὁστις ἐναντιος τοι
ἰσδανει, και πλασιον ἁδυ φωνα-
σαι σ' ὑπακουει,
και γελαϊς ἱμεροεν· το μοι μαν
καρδιαν ἐν στηθεσιν ἐπτοασεν.
ὡς γαρ εἰδω σε, βροχεως με φωνας
οὐδεν ἐτ' ἰκει·
ἀλλα καμμεν γλωσσα εἀγε, λεπτον δ'
αὐτικα χρω πυρ ὑποδεδρομακεν,
ὀππατεσσιν δ' οὐδεν ὁρημι, βομβευ-
σιν δ' ἀκοαι μοι·
καδδ' ἱδρως ψυχρος χεεται, τρομος δε
πασαν ἀγρει, χλωροτερα δε ποιας
ἐμμι· τεθνακην δ' ὀλιγω 'πιδευσα
φαινομαι ἀπνους.