[191]. Josippon, sive Josephi Ben-Gorionis Historiae judaicae libri sex. Ex Hebraeo Latine vertit, Praefatione et Notis illustravit Johannes Gagnier, A. M. Oxonii, MDCCVI, l. I, c. 3.

[192]. Cf. Tito Livio, l. I, 7. Martino Polono si contraddice a questo proposito nel già citato Libellus, giacchè prima dice che Roma fu fondata da Romolo e Remo ed ebbe da essi il nome, poi, che Romolo prese a cingere di muro le città costruite dai suoi predecessori quando Remo era già morto; finalmente, citando Livio, riferisce tutt'a due le tradizioni antiche.

[193]. Thoms, Early English Prose Romances, 2ª ed, Londra, 1858, vol. II, p. 21-4.

[194]. Cod. della Bibl. Nat. di Parigi Fr. 375, f. 120 v., col. 2ª — 4ª. Questo racconto manca al frammento tedesco dell'Athis e Prophilias pubblicato da Guglielmo Grimm negli Atti dell'Accademia di Berlino, 1844, 1852.

[195]. Op. cit., vol. I, p. 54-5.

[196]. Ed. del 1586, moralitas XI.

[197]. In un codice Marciano delle Moralizationes (lat. cl. III, LXXV, f. 27 v.) non si dice che il competitore di Romolo sia Remo, nè che Romolo abbia avuto parte alcuna nella fondazione della città: «Narratur in gestis Romanorum quod cum Romulus intravit civitatem Romanorum voluit in ea regnare et voluit de ea habere dominium; sed fuit ibi unus qui maximam partem civitatis habuit per se et sibi contradixit et resistit quod non regnaret in civitate, nec haberet dominium, ita quod maxima discordia orta est. Ex hoc tandem, ex mutuo consensu utriusque partis ordinatum fuit quod (per) tres milites ex parte Romuli intrarent campum ad pugnandum et tres ex alia parte, et cuius milites haberent victoriam ille regnaret in civitate et haberet dominium ipsius. Quo facto, Romulus misit tres milites in campum et alter etiam misit tres alios milites. Et in primo progressu (I. congressu) istorum militum occisi fuerunt duo milites ex parte Romuli, et tercius fugam peciit, et dum sic fugeret post se perspexit et vidit alios insequentes, ipse rediit, et primum eorum occidit, postea 2m et 3m, et sic dominium restabat Romulo et postmodum civitatem in pace possedit».

[198]. Ed. cit., p. 258.

[199]. Ed. cit., vol. I, p. 204-5.

[200]. Ed. cit., p. 266.