Con lei foss’io da che si parte il sole,
E non ci vedess’altri che le stelle....
Solo una notte, e mai non fosse l’alba,
E non si trasformasse in verda selva
Per uscirmi di braccia....
Pigmalïon, quanto lodar ti dèi
Dell’immagine tua, se mille volte
N’avesti quel ch’io sol una vorrei.
E De contemptu mundi, dial. III: Nullis mota precibus, nullis victa blanditiis, muliebrem tenuit decorem, et adversus suam simul et meam ætatem, adversus multa et varia quæ adamantinum flectere licet spiritum debuissent, inexpugnabilis et firma permansit.