[144]. Tommasi al 1430.

[145]. È l’espressione del Bonfinio, Rerum Hungaric., dec. IV: Pannoniam Italiam alteram reddere conabatur.... Varias quibus olim carebat artes, eximiosque artifices ex Italia magno sumptu evocavit... olitores, cultores hortorum, agriculturæque magistros, qui caseos etiam latino, siculo, græco more conficerent.

[146]. Vespasiano, Ap. Mehus, Præf. ad vitam Ambrosii camaldolensis.

[147]. Vita di B. Valori, nell’Archivio storico, tom. IV. p. 241.

[148]. Pio II, Descrizione dell’Europa, cap. 52.

[149]. Lami, Catalogo della biblioteca Riccardiana, pag. 11.

[150]. De educatione liberorum. Milano 1491.

[151]. Sprezzando di tutto cuore i Barbari, il Poliziano gl’invita ad ammirare le bellezze e i pregi degl’Italiani, ove mostra di conoscere in che consiste il merito, anzichè qual fosse il merito vero degli Italiani: Admirentur nos, sagaces in inquirendo, circumspectos in explorando, subtiles in contemplando, in judicando graves, implicitos in vinciendo, faciles in enodando. Admirentur in nobis brevitatem styli fœtam rerum multarum atque magnarum, sub expositis verbis remontissimas sententias, plenas questionum, plenas solutionum; quam apti sumus, quam bene instructi ambiguitates tollere, scrupulos diluere, involuta evolvere flexanimis syllogismis, et infirmare falsa, et vera confirmare. Viximus celebres, et posthac vivemus, non in scholis grammaticorum et pædagogiis, sed in philosophorum coronis, in conventibus sapientum, ubi non de matre Andromaches, non de Niobes filiis, atque id genus levibus nugis, sed de humanarum divinarumque rerum rationibus agitur et disputatur. In quibus meditandis, inquirendis et enodandis ita subtiles, acuti acresque fuimus, ut anxii quandoque nimium et morosi fuisse forte videamur, si modo esse morosus quispiam aut curiosus nimio plus in indaganda veritate potest. Epist. lib. IX.

[152]. Ap. Rosmini, Storia di Milano, IV. 224.

[153]. Leonardo Giustinian veneto, amico del Filelfo e degli altri celebri, oltre i lavori filologici fece molti canti d’occasione e di gioja, che poi furono pubblicati col titolo di Fiori delle elegantissime cancionete (Venezia 1482); e le accompagnava anche di graziose note. Voltosi poi alla pietà, pubblicò le Devotissime et sanctissime laude (Cremona 1474), più volte ristampate. Per la prima volta nel 1851 si pubblicarono a Lucca le Laude spirituali di Bianco da Siena povero gesuato.