Adja hodie, agnis ignis, aicadaçan undecim, anilas anima, antaras alter, antran antrum, asmi sum, asi es, asti est, bhràtar frater, cadà quando, çatam centum, catur quatuor, idam idem, iti et, ittham item, jalad gelu, kas, ka kad, qui, quæ, quod, kulam collis, màm, me me, masa mensis, mat meus, màtar mater, vàri mare, catvarinçat quadraginta, cva quo, çvas cras, daçan decem, daçamas decimus, dadami, dadasi, dadati do, das, dat (δίδωμι), dhara terra, djana genus, dina, divas dies, dvadaçan duodecim, dvi duo, ad edo, ganitar genitor, vartate vertitur, vas vos, vàtas ventus, vid video, vinçati viginti, viras vir.

Ecco nomi di animali e piante: acvas equus, hansas anser, mar mori, na, nau non, nabhas nubes, nàman nomen, naus navis, mavamas nonus, navan novem, niç nox, nu nunc, palvala palus, pitar, tàta pater, putra puer, prathamas primus, santi sunt, sjàta sitis, saptan septem, sas sex, sastas sextus, saptati septuaginta, sjàm sim, sjàma simus, sjàs sis, sjàt sit, sjus, sint, smas sumus, stha estis, svas suus, suta satus, svanas sonus, tan tendo, tistati stat, tri tres, trinçat triginta, tvan tu, te, tvat tuus, vahati vehit, vamati vomit, muran murus, nidas nidus, patra patera, pulas pilum, ràs res, sala aula (sala ital.), vahas veho (via), vallas vallus, alitas altus, camat amans, anaicas iniquus, candat candens, deiram durus, miçritas mixtus, madhjas medius, maduras maturus, malas malus, malinus malignus, mertas mortuus, avis ovis, calamus calamus, cauchilas cuculus, çvan canis, maxica musca, musas mus, paçus pecus, palas palea, pikas picus, sarpas serpens, stariman stramen, ulukas ulula, varahas verres.

Quanto al corpo: caisaras cæsaries, capalas caput, çiras cranium, cirrajas cirrus (crinis), cucsas coxa, dantas dentes, galas gula, janu genu, jakert jecur, lapas labium, nasa nasus, pad pes, pannas penna, tantus tendo.

E così in altri oggetti: calacas calyx, cùpas cupa (coppa ital.), dhaman domus, matram metrum, tapat tepens, uttas udus, varmitas armatus, yuvan juvenis.

Nelle parole composte, ove i Latini pongono a, in, inter, ab, præ, il sanscrito colloca à, ni, antar, apa, pra; onde: acar accurro, ada addo, alig alligo, antarbhù interfui, antari intereo, apai abeo, apasthà absto, atul attollo, nidic indico, mùcas mutus, navas novus, prativid providus, putas putis, sakias socius, sudin sudus, svàdus suavis, nisad insideo, nisthà insto, pradà prodo, pradic prædico, prasad præsideo, prasthà præsto.

L’a nega in sanscrito come in greco; una di quelle particolarità, che dell’analogia di due lingue fanno prova ben più che cento parole conformi.

[16]. Lingua latina, si exceperis ea quæ vel ex primogenia lingua retinuit, vel a vicinis Celtis accepit, tota pene fluxit a Græcis, dice Vossio (De vitiis sermonis, præf.); Scaligero, nel commento su Festo, eamdem pene cum veteri græca veterem linguam fuisse; e Grozio, est veterum Latinorum lingua tota græcæ depravatio. Di Döderlein si ha un commento sulla parentela greca delle voci latine, sabine, umbre, tusche. Walchio, tenuto come il migliore storico della lingua latina, asseriva che, usque ad Numam Pompilium græca lingua magis quam latina viguit, quoniam primi urbis incolæ græci fuerunt.

Neppur oggi difettano eruditi, i quali a tutte le lingue italiche cercano spiegazioni dal greco, e vaglia per altri De Gournay nella dissertazione sul Canto dei Fratelli Arvali. Caen 1845. Ma l’indipendenza del latino dal greco propugnarono recentemente Lassen, Beiträge zur Deutung der eugubinischen Tafeln; Pott, Forschungen auf dem Gebiete der indo-germanischen Sprachen; Kuhn, Beiträge zum ältesten indo-germanischen Völcker, e altri.

[17]. Presso A. Gellio, XIII. 9.

[18]. Ῥωμαῖοι δὲ φωνὴν μὲν οὔτ’ ἄκραν βάρβαρον οὐδ’ ἀπηρτισμένως Ἑλλάδα φθέγγονται, μικτὴν δέ τινα ἐξ ἀμφωῖν, ἧς ἐστιν ἡ πλείων Αἰολίς. I. 90.