[138]. Su questo modo d'interrogare la sorte in generale v. Hist. lit. de la France III, p. 11 sgg. e i curiosi capitoli di Rabelais, III, 10 sgg.
[139]. «Sed et Vergili ac Titi Livi scripta et imagines paulum abfuit quin ex omnibus bibliothecis amoveret, quorum alterum ut nullius ingeni minimaeque doctrinae, alterum ut verbosum in historia negligentemque carpebat.» Sveton. IV, 34.
[140]. «Vergilium autem Platonem poetarum vocabat, eiusque imaginem cum Ciceronis simulacro in secundo larario habuit, ubi et Achillis et magnorum virorum.» Lamprid. Alex. Sev. 30.
[141]. «quas (imagines) non habebat modo verum etiam venerabatur, Vergili ante omnes, cuius natalem religiosius quam suum celebrabat, Neapoli maxime ubi monimentum eius adire ut templum solebat.». Plin. Epist. III, 7, 8. Questa venerazione per Virgilio, che pare fosse come una monomania di Silio Italico, è anche confermata da Marziale in più di un epigramma, VII, 63, XI, 48, 49. A Silio dedicava Cornuto un suo lavoro sopra Virgilio: «Annaeus Cornutus ad Italicum de Vergilio.» Charis. p. 100, cf. p. 102 (ed. Keil).
«.... Maroneique sedens in margine templi
Sumo animum et magni tumulis adcanto magistri.»
Stat. Silv. 4, 54.
«.... nec tu divinam Aeneida tenta
Sed longe sequere et vestigia semper adora.»