NOTE:
[1]. Monografie artistico-sociali. VI. Napoli e la Musica. Venezia, Tip. Grimaldo.
[2]. Vedi (I. Mohl, Parigi 1830) Confutii Sci-hing, sive liber carminum; et Yo-King antiquissimus Sinarum liber.
[3]. Sul segreto del polso da cui conoscono i Cinesi tutto le malattie, avvi il libro di Uang-scin-ho.
[4]. De l’instruction publique en Chine, etc. Biot, Paris 1743.
[5]. F. Marini Mersenni ord. S. Francisci a Paula, Harmonicorum libri. Liber Septimus, de cantibus, seu cantilenis. Propositio I. — Lutetiae Parisiorum, 1635.
[6]. Continua Agostino la sottile argomentazione: «Cum enim cantatur, auditur sonus, qui non prius informiter sonat, et deinde formatur in cantum. Quod enim primo ut cunque sonuerit, praeterit, nec ex eo quicquam reperies quod resumptum arte componas: et ideo cantus in sono suo vertitur, qui sonus ejus materies ejus est. Idem quippe formatur ut cantus sit, et ideo prior materies sonandi, quam forma cantandi, non perficiendi potentia prior.
»Neque enim sonus est cantandi artifex, sed cantanti animae subiacet ex corpore de quo cantum faciat, nec tempore prior, simul enim cum cantu editur. Nec prior electione, non enim potior sonus quam cantus, quandoquidem cantus est non tantum sonus, verum etiam sonus speciosus: sed prior est origine, quia non cantus formatur ut sonus sit, sed sonus formatur, ut cantus sit.» (Lib. 12 Confess. cap. 29).
[7]. «Mitto quod Cantus significare possit incantationem, quemadmodum canere sumitur pro incantatione, qua serpentes rumpi dicuntur.» Mercenne, lib. VII.
[8]. Rodiginus, lib. 27, cap. 26. — Julius Polluces, lib. 4, cap. 7 e 14.