[191]. Veracini Francesco Maria è stato dopo Corelli il primo violinista del suo tempo, e Tartini dopo averlo udito si rimise a studiare due anni consecutivi, chè gli pareva a suo confronto un gigante.
Attorno quell’epoca anche Boccherini fu concertista e compositore.
[192]. Vedi retro, a pag. 108, 254.
[193]. The five great Monarchies of the ancient Eastern World. Rawlinson. Vol. II.
[194]. Ne dà chiara prova la principale loro Canzone Empoungoua.
[195]. Vedi la Niebelungenlied. Breslau, 1820 e seg.
[196]. S. Odone, citato dall’Ab. Lebeuf — Traité hist. et pratique sur le Chant ecclésiastique: in cui il curioso passo «Diaphonia verum conjunctionem sonat quam nos organum vocamus, cum disjunctae ab invicem voces et concorditer et dissonanter concordat.»
[197]. F. J. Fétis, Hist. gén. de la Mus. Introd. §. 1.
[198]. Dufay, vantato da altri francese, viene dal Fétis ritenuto belga per nascita. Vedi di lui a pag. 64.
[199]. Rameau morì a Parigi nel 1764, e fu sepolto in S. Eustachio accanto alla tomba del Lulli. Vedi nota a pag. 204.