Pellerinius hunc quoque ad Rhypas Achajae refert; et Herculis caput jure in antica agnoscit.
Ad numum cat. n. 9.
Mionnetus ad Rhypas quoque refert: numus ab eo editus quum sit 3 moduli, alius a Pelleriniano esse videtur, qui 4 est moduli. Taeniae, qua pharetra et clava colligantur, non meminit Mionnetus, neque ea conspicitur in ectypo ejus quem edidi in real museo borbonico, ubi numum Rubis vindicavi; quibus tribuunt quoque Carellius et Sestinius. In ectypo Carelliano taenia ad pharetram pertinet, et fluitans post clavam exhibetur: rectius in Sestiniano, ut et in Pelleriniano, clava et pharetra taenia colligantur.
Ad numum cat. n. 10.
Primus edidi. Ad Iovis cultum refertur, cui victima taurus.
Ad numum cat. n. 11.
Primus e Neumanni museo edidit Eckhelius, ac non sine dubio Rubastinis tribuit. Hausit ex Eckhelio Mionnetus addita dubitationis nota? Idem, ut videtur, Neumanni exemplar in Hedervarianum museum illatum, et in ejus descriptione editum, e cujus ectypo apparet lyrae partem superiorem oblique effictam, et duas veluti taenias ex inferiore ejus demitti. In ectypo Millingeniano una tantum taenia dextrorsum dependet, et sic quoque in numo integerrimo apud cl. Iatta, unde nostrum ἔκτυπον exhibuimus tab. nostrae I fig. 6. Comparat Millingenius cum ΚΑ-νουσὶνων numo eodem typo insigni. Sed hunc numum ΚΑ inscriptum nihil vetat Caelio potius, quam Canusio, tribuere; ita ut videantur Caelini et Rubastini argentei minimae formae numi et in lyrae, et in Herculis leonem sternentis typis inter se convenire.
Ad numum cat. n. 12.
Magna in legenda anticae epigraphe varietas. Apud Hunterum numus ad Achajae Rhypas quoque refertur, et epigraphe legitur ΓΡΟϹϹΟϹ. Eum mature Rubastinis vindicavit Minervinius, sed (mirum dictu!) epigraphes partem tantum sic legit ϹΕΟΕ, quod interpretatur Voco, idest, ut autumat, persice aridam! Mionnetus praeter numi descriptionem e mea petitam, aliam dat e museo, ut ait, de feu M. Beaucousin à Amiens, legitque in antica ΣΡΟϹΕοΓ (sic) et in postica. BA pro ΡΥ-BA, quum in ceteris omnibus ΡΥ tantum legatur. Carellius in descriptione habet ΓΡοϹΕοΕ (sic), at in ectypo literae sic exhibentur ΓΡΟ ϹΕ Ε. Epigraphen ΓΡοϹΕοΕ eruisse jam visus sum e collatione duorum numorum musei Capyciolatri et regii: sed serius in alio musei regii numo legi .. ΡΟϹΕΟϹ. In tanta lectionis varietate vix est ut verus epigraphes sensus erui possit, qua magistratum indicari fere est tralatitium. Possis et bis notis sermonis ἐπιχωρὶου voces aliquas exprimi non sine quadam veri specie suspicari, haud temere pro Graecis accipiendas, etsi Graecis scriptas characteribus. Quod idem dicendum videtur et de numorum Salapiae nonnullis inscriptionibus, Graecis characteribus voces, ut videtur, minime Graecas exhibentibus. Memoratur vero hic numus et ab Eckhelio doctr. tom. I pag. 142 dubitante an Rubastinis sit accensendus, et a Sestinio descrizione di alcune medaglie del principe di Danim. p. III, et a Romanellio, qui Minervinium sequitur, topogr. tom. II pag. 63, et a Raoul-Rochette memoir. de numismat. pag. 229 et 233, qui in postica urbis ipsius imaginem agnoscit libantis ritu, cui figurae (Τυχῆ πολέως) et cornucopiae accommodatur. Iam vero, dum haec prelo mandantur, nitidissimum numum similem mihi ostendit clarissimus atque amicissimus vir Nicolaus Ianuarii fil. Minervinius, in quo sine ulla dubitatione epigraphe sic legitur ΓΡοϹΕοΕ.