Si chiamavano anche parochi.

Proxima Campano ponti quae villula tectum. Praebuit et parochi quae debet ligna salemque. Dice Orazio Satyr., V, 45, ed anche altrove conferma che parochi dicuntur qui hospitibus et peregrinis publice exhibent necessaria.

Qualche volta (cfr. Cod. Theod., II, 29, 1) son detti anche praepositi pagorum.

[461]. Capitulare mantuanum secundum generale c. 3., ed. Boretius cit. n. 93, pag. 196.

[462]. Cfr. Capitul. Pippini Italiae regis a. 782-86 (ed. Boretius cit., n. 91, pag. 191), c. 1.

[463]. Cfr. Mommsen T. Droit public romain, to. VI, p. I, pag. 134, trad. Girard, Paris, 1889; e Voigt, loc. cit., pag. 156 e segg.

[464]. Cfr. i passi riportati sotto queste voci dal Forcellini nel suo Lexicon.

[465]. Cfr. Tibullo. Elegie, II, 1.

[466]. Siculo Flacco. De condit. agror. cit. (ed cit., pag. 164-65) dice: Sed et pagi saepe significanter finiuntur. De quibus non puto quaestionem futuram quorum territoriorum ipsi pagi sint, sed quatenus territoria. Quod tamen intellegi potest vel ex hoc magistri pagorum quod pagus lustrare soliti sunt; ut intueamur quatenus lustrent.

[467]. Cfr. Duchesne L. Les origines du culte chrétien, cit. pag. 287-89, cap. 8, § 5, n. 9.