tempus ad extremum vitae notissima clarae
cura pudicitiae, facie miranda sub illa?
Iam brevis innocuae praesens tibi vita peracta
efficit, in populo maneas narranda futuro,
aeternum veneranda bonis, mihi flendaque semper.
Nec quia contigerit quicquam tibi triste dolemus,
sed quia me fratremque, parens dulcissima, fessos
Pythagorae in bivio et rerum sub turbine linquis.
Tu tamen instabilem, foelix o transfuga, mundum
non sine me fugies, nec stabis sola sepulchro.