Na wołających okiem wzgardy rzucił,
Spojrzał ku wieży i cichymi tony
Taką piosenkę odchodząc zanucił.
Pieśń
Wilija, naszych strumieni rodzica39,
Dno ma złociste i niebieskie lica:
Piękna Litwinka, co jej czerpa40 wody,
Czystsze ma serce, śliczniejsze jagody.
Wilija w miłej kowieńskiej dolinie,
Śród tulipanów i narcyzów płynie: