— A który rok? — pytał dalej Edmund.
— Jak to, który rok? Pytasz pan, jaki mamy teraz rok?
— Tak, pytam właśnie o rok — powtórzył Edmund.
— Więc zapomniałeś, który mamy rok?
— Co chcesz? Tyle się tej nocy nabawiłem strachu — roześmiał się Edmund — że o mało nie postradałem rozumu; do tego stopnia, że mam jakieś kłopoty z pamięcią; dlatego pytam, jest 28 lutego którego roku?
— 1829 — rzekł Jacopo.
Minęło co do dnia czternaście lat od chwili, gdy Edmund został aresztowany.
Gdy zamknięto go w murach zamku, miał dziewiętnaście lat — wyszedł stamtąd w wieku trzydziestu trzech lat.
Bolesny uśmiech pojawił mu się na ustach; pomyślał, co też się działo z Mercedes przez ten czas, gdy musiała go już uważać za zmarłego.
I nagle w oczach zapłonęła mu nienawiść na wspomnienie ludzi, którzy skazali go na tak długą i okropną niewolę — i ponowił przysięgę, złożoną w więzieniu, że zemści się bez skrupułów na Danglarsie, Fernandzie i Villeforcie.