Cudzoziemcowi wydało się, że ktoś idzie wolno po schodach — szło kilka osób, a zatrzymały się na podeście.
Wsunięto klucz do zamka w pierwszych drzwiach, które skrzypnęły w zawiasach.
— Tylko dwie osoby mają klucz od tych drzwi — szepnął Morrel. — Kokles i Julia.
W tym momencie otwarły się drugie drzwi i ukazała się dziewczyna, blada, z twarzą zalaną łzami.
Morrel wstał drżący i oparł się o poręcz fotela, bo nie mógł już o własnej mocy ustać na nogach. Chciał zapytać, ale zabrakło mu głosu.
— O mój ojcze! — zawołała dziewczyna, załamując ręce. — Przebacz swemu dziecku, że ci musi przynieść złą nowinę.
Morrel zbladł okropnie; Julia rzuciła się w jego objęcia.
— Ojcze! Ojcze! — mówiła. — Bądź odważny!
— „Faraon” zatonął? — rzekł Morrel, a słowa więzły mu w gardle.
Dziewczyna nie odpowiedziała, ale skinęła głową, którą trzymała na piersi ojca.