— Nie, to „Żyronda”, statek z Bordeaux; wraca także z Indii, ale nie, to nie mój.
— Może wiezie jakieś wiadomości o „Faraonie”?
— Mam panu wyznać prawdę? Boję się niemal tak samo wieści o moim trójmasztowcu, jak i samej niepewności. Ale w niepewności tkwi jeszcze nadzieja...
I dodał głucho:
— To opóźnienie nie jest naturalne. „Faraon” wypłynął z Kalkuty piątego lutego, powinien był wrócić już miesiąc z górą.
— Cóż to? — odezwał się Anglik, natężając słuch. — Co to za hałas?
— O mój Boże! Boże! — zawołał Morrel blednąc. — Co się znów stało?
Rzeczywiście, na schodach było głośno: ktoś biegał tam i z powrotem, słychać było głośne lamenty.
Morrel wstał, chciał pójść do drzwi, ale zabrakło mu sił i opadł znowu na krzesło.
Obaj mężczyźni pozostali tak nieruchomo naprzeciw siebie. Morrel drżał na całym ciele, nieznajomy przypatrywał mu się z wyrazem głębokiej litości. Hałas już ustał, a jednak Morrel zdawał się jeszcze na coś czekać; ów hałas miał przyczynę, musiał więc mieć i skutek.