I zarazą sklętą5 jest choroba jej...»
— «Nie rozpaczaj, Monna, rada tu się znajdzie:
Oto ci zbudujem nowy biały dom,
Dom ci wybudujem na Wysokiej Landzie,
Byś tam w tajemnicy dała płynąć łzom.
Będziesz płakać wiecznie w twoim nowym domu:
Płakać w dzień i w nocy! Płakać w skwar i w śnieg!
Aż rzekną, żeś wdowa, co tam po kryjomu
Opłakuje męża, który w morzu legł.»
— «Na Wysokiej Landzie nadmiar6 smutno będzie.