Esej o chmurach

by Andrzej Sosnowski

w lotnych chmurach: wieczna spekulacja».

Gdy kończył mówić, całe białe pole

drgnęło tak mocno, że kiedy przypomnę,

dziś jeszcze dusza kąpie się w mozole.

Z ziemi łez wianie buchnęło ogromne;

przeleciał po niej gromu błysk czerwienny,

i omdlały mi zmysły nieprzytomne —

i padłem, jako pada człowiek senny⁴”.

Przypisy:

1. Idź, idź dokąd poszli tamci, w grób usypany w powietrzu — jednoczesne nawiązanie do Przesłania pana Cogito Zbigniewa Herberta i Fugi śmierci Paula Celana. [przypis edytorski]