Wolna przestrzeń przed prowadzonymi przez paziów rumakami pokryła się kobiercem polnych kwiatów, a wiązanki, rzucane pełnymi garściami, sypały się prawdziwie jak grad z poddasza kamienicy Wierzynkowej. Dostojni jeźdźcy zauważyli z upodobaniem hołd złożony im w tak wdzięcznej formie, lecz jedna tylko Elżbieta zmiarkowała, z którego domu i z jakiej wysokości kwiaty padały. Podniosła niespodzianie głowę i spotkała się oko w oko z rozognioną szałem radości twarzyczką Hanusi.
— O Jezu... Widziała mnie! Patrzy na nas!... Śmieje się, kochanie najcudniejsze!
Hanka porwała ze dwadzieścia bukiecików i rzuciła je pod nogi księżniczce. Kilkanaście padło na ziemię, a dwa w nadstawione ręce Elżbiety.
— Ot, i skończyło się, przejechali... Już jej nie zobaczę! — zawołała Hanusia i zaniosła się głośnym płaczem.
— Cichoże, niemądra! Jeszcze tyle mamy do oglądania. Pojrzyj ino, panny dworskie jadą... Hanuś, prędzej!
— Dajcie mi spokój! Jużem niczego nie ciekawa.
— Nie? A to siedź w kącie i mazgaj się.
— A dwóch biskupów w lektykach nie chcesz?
— Niech sobie jadą z Panem Jezusem.
— Oho, cóż to za halabardnicy znowu?