Słońce zapadło poza miasto; na rozjarzonym niebie odcinały się czarno szczyty kościołów, wieże, baszty i mury Krakowa, ponad którym górował z jednej strony strzelisty gród wawelski, z drugiej wieżyca mariacka.
Chłopcy szli w milczeniu; pod ich nogami chrupiał śnieg. Wydłużone cienie ich postaci i starych garbatych wierzb siniały na śnieżnej równinie, zaróżowionej łuną zachodu.
Wawrzuś przystanął.
— Co masz gadać, to gadaj — rzekł szorstko. — Ani ci bieda, ani ci głód; kożuch masz pański, buty nowe i gębę czerwoną. Kto ci kazuje449 kraść?
— Właśnie takeś powiedział i tak jest: służę u pana, co mnie przymusza do złodziejstwa.
— To go rzuć. Jednej godziny ci u niego nie być.
— Juści450; tak się da łacno powiedzieć, a ruszyć się odeń nie mogę. Posłuchaj mnie, Wawrzek, cierpliwie, opowiem ci wszystko po porządku.
— Ady451 nie można być cierpliwszym, skorom tu przyszedł z tobą. Gadaj.
— Jakoś w zimie, tego roku, coś to uciekł z Poręby...
— Nie uciekałem cale452, inom się zgubił w puszczy, a potem... no, niechta; więc?