Z otwartych drzwi gospody wyszedł, zataczając się, obdarto odziany człek i uderzył sobą tamtego...
— Czarny Rafał!... Śmiercim się pierwej spodziewał... A ty co robisz w Krakowie?
Wawrzuś skorzystał ze sposobności, że pijak czepił się ramienia pielgrzyma, i nie oglądając się już poza siebie, pędził ku Nowej Bramie. Nie ubiegł dwudziestu kroków, zdało mu się, że ktoś go goni.
— O rety... zamknięta!
Zaczął bić pięściami we wrota i wołał:
— O dobrzy ludzie... o moiściewy468... otwórzcie!
Kroki zbliżały się, potem ucichły, ktoś czekał.
Okno na piąterku tuż ponad szkarpą otwarło się; wachmistrz ceklarzy wychylił głowę.
— A ty raku przeklęty... jak śmiesz burdy czynić po nocy? Zaraz mi się precz wynoś!
— O miłościwy pułkowniku... zlitujcie się nade mną biednym... Gdzież ja się na noc podzieję? Co wam szkodzi otworzyć?