Kazimierz oparł łokieć na poręczy krzesła a policzek na dłoni i patrzył długo w milczeniu. Błogi uśmiech rozjaśnił jego twarz zmęczoną, rzeczywiście wydawał się jakby zdrowszy. Czeladnicy podsunęli figury dwóch archaniołów, a Wawrzuś stanął o krok od księcia ze skrzydlatym maleństwem na rękach. Królewicz patrzał i chwalił, a wciąż powracał wzrokiem do statuy Matki Boskiej.
Wawrzuś zakaszlał się srodze i naturalnie dopiął celu.
— A... jeszcze coś więcej? Mniemałem, że ino te trzy posągi mają być w ołtarzu.
— W środkowej części, nad głową Matki Boskiej, unosić się będzie sześć aniołków — objaśnił Stanko.
— Słusznie... słusznie... jakoż mogłoby być inaczej! Regina angelorum502... tak właśnie będzie najlepiej. Przybliż się, pacholiku, pokaż... Gębusia mileńka, oczka patrzą; gdyby nie skrzydełka, rzekłbyś niemowlątko żywe.
— Tego... ja rzezałem — wyszeptał Wawrzuś zająkliwie.
— Jakoż to być może? — królewicz spojrzał pytająco na Stanka.
— Prawdę gada, miłościwy książę. Rodzic mój najlepszym swym uczniem go mieni.
— I u Boga w łasce być musisz, skoro cię tak szczodrze obdarował. Uciechę mi wielką sprawiłeś. Proszę was — dodał, zwracając się do czeladników — umocujcie tę właśnie figurkę w samym środku, abym ją dobrze widział. A tu masz parę złotych pieniążków; kup sobie co, abyś i ty miał pamiątkę ode mnie.
Chłopiec objął królewicza za nogi i nie wiedząc, jak dziękować, rozpłakał się.