Wychudła ręka pogłaskała go pieszczotliwie.
— Cóż za ciężkie smutki? Co ci dolega?
— Nic... nic... takiście dobry!
— Ale gdzie tam! zdaje ci się ino — zaprzeczył królewicz, rozweselony. — Nie jestem wcale dobry; nawet w tej chwili popełniam grzech ciekawości... przyznaj mi się, powiedz, co sobie kupisz za te pieniądze?
Chłopiec spuszczał oczy, to znów podnosił je, szukając czegoś na powale, przygryzał dolną wargę, a wciąż obracał dukaty w palcach.
— Rad bym wiedział, czego ci się zachciewa; no, nie bój się... powiedz, co sobie kupisz?
— Żółte ciżemki! — zapominając o szacunku dla książęcej osoby, wrzasnął Wawrzuś.
— Jak powiedziałeś? Żółte ciżemki?
— Bo... bo Margośka takie miała... i na jarmarku widziałem... i... i... strasznie mi się podobają!
— Czy takie jak moje? — to mówiąc, królewicz wysunął koniec trzewika spod ciepłej chusty okrywającej mu nogi.