— No tak... Aleś nie skończył o tym Piotrkowie?
— Ano, krótko, nie długo dokończę, że mię w owym Grodzisku państwo ostawili541, abym się wszystkiego, co mi trzeba, w porządku wyuczył, jako że u pana podstolego, rodzica pani miecznikowej, gospodarka na dziesięć mil wkoło była sławna, a u nas w Niegoszowicach więcej mokrych łąk i bajorów542 niż ornej ziemi; państwu zasię zabawa bardziej w głowie i jazdy do Krakowa, a nie co inszego. Tedy całe te lata wybyłem w Grodzisku, dopiero na wiosnę dali mi państwo rozkaz wrócić do dawnej służby i jakom się u nich nauczył, u pana miecznika próbować. Pismo dostałem od pana podstolego okrutnie chwalące, no i... zgadnij, Wawrzek, co dalej?
— Ożeniłeś się abo543 co?
— Ee... zaraz bym się ta żenił... ciekawość, z kim i za co? Nie zgadłeś, więc ci powiem: od świętego Jana jam ci jest podstarościm albo, jeśli wolisz, gospodarzem w Niegoszowicach!
— Ojoj... to ci się muszę w pas kłaniać i „wasza miłość” gadać?
— Pewno, pewno, zbytnio se nie pozwalaj ze mną.
Objęli się za szyję jak bracia i pocałowali się ze śmiechem.
— No, a ty? Gadaj o sobie.
— Cóż powiem? Ino rok śmierci królewica zapisany mam w sercu; potem dzień za dniem, tygodnie, lata mijały, ani nawet nie było sposobności korzystać z podarunku od kniazia.
— Z jakiego podarunku?